Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meesterstuk van „Haideröslein? Dat zou mij werkelijk in de verleiding brengen het ook eens te proeven!

„Phine tulband bakken? — Neen, graaf, dan zouden mijn amandelen en rozijnen vreemde dingen vertellen en zeker nooit kennis maken met meel en melk! Mijn oudje heeft het kind geheel verkeerd opgevoed; in plaats van in de keuken, op de drijfjacht; in plaats aan het naaien, op een ongezadeld paard. Het juffertje weet op haar duimpje, hoeveel veulens er op stal, hoeveel reeën er in het bosch zijn, — maar voor de keuken zorgen?! Lieve hemel, ze is ook pas zeventien jaar, ze mag nog wel een tijdje genieten van haar vrijheid.

„Dat dunkt mij ook, Renaatje," kuchte oom Bernd verlegen; doch Zijne Excellentie wist met den tact van een diplomaat

man en vrouw gelijk te geven.

Langzamerhand maakte de koffie oom Bernd s tong los, vele herinneringen uit de residentie werden herdacht, ve e gemeenschappelijke bekenden en vrienden besproken, vele ongeloofelijke veranderingen der stad bewonderd.

Men was naar boven, naar de zaal gegaan, had zich daar slechts korten tijd al hoestende en kuchende op ehouden en daarna den dringenden wensch van Zijne Excellentie gevo g toch naar den tuin te gaan en te profiteeren van het heerlijke zomerweer. Tante Renate was dit geheel met den minister eens.

God bewaar me, ik stikte boven bijna!" sprak Günther weer fluisterend tot zijn vriend. „Ik wed, dat het daar nooit nelucht wordt dan bij feestelijke gelegenheden; het rook er drommels naar peper en kamfer en ik heb mijn heele leven nog nooit zoo dikwijls geniesd als vandaag in die kooi met dat afgrijselijke rozenbehangsel, dat barones Ganzen-Lize het meest van ons allen bewonderde. Het is om kippenvel van te krijgen! Hoe is het mogelijk, dat een christenmensch zulk gras aan zijn wanden kan dulden !" En de jonge «raaf hoestte bij de herinnering nogmaals en voegde er luid bij: U hebt hier een allerliefsten tuin, ritmeester!" .

Zijne Excellentie vertelde van de altijd groene laurierbosschen

Sluiten