Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Voor den dag er mee!"

„We schrijven aan Lehrbach, en ik zend hem een bloem, die ik, aan hem denkend, op den Gotzenalp plukte."

„Uitstekend! Hier direct schrijven!"

„Reuenstein, heb je een portefeuille bij je?"

„Het is mij een groot genoegen u er mee te kunnen helpen!"

De ordonnance-officier haalde een sierlijke portefeuille uit zijn zak en zag de Prinses, een verder bevel wachtend, vragend aan.

„Geef hier dat ding!'

„Uwe Hoogheid . .

„Wat! staan er geheimen in? Dan hoef je niet bang te zijn: bij mij vergeleken is liet graf een ekster! Als je gedichten op mij gemaakt hebt, schenk ik je vergiffenis, en heb je maanbrieven, dan betaal ik vast vijftig pfenning voor je! — Zoo, dank je! Mag ik er een blad uitscheuren?'

I.lse nam potlood en papier. „Likt u soms aan het potlood?" vroeg ze droog, vóór zij zelve dat manutaal verrichtte.

Reuenstein was nooit beleedigd; hij ontkende lachend en trok zich bescheiden terug, om nog wat brood te bestellen: — de Senneiin, die de hut bewoonde, was een frissche, knappe deerne.

„Ik dicteer," sprak Sylvia.

„Spreek, gebiedster; uw slavin hoort!"

Sylvia wierp de bloemen van haar bouquet uit elkaar en monsterde ze nauwkeurig; eindelijk koos ze een prachtige, donkerblauwe gentiaan. „Die zal de mooie Günther hebben! Vooruit dus, Ilse!' en zij dicteerde: „Geschreven den . . . op den Gotzenalp bij Berchtesgaden. Het heeft ons, Sylvia, Prinses von H. behaagd, uit louter verveling, voor onzen getrouwen cavalier cotillondanser, Job Günther, graaf von Lehrbach, zijne trouwe diensten en toewijding indachtig, ingesloten gentiaan eigenhandig als „groet uit Berchtesgaden," te plukken, en wij gelasten hierbij onze hofdame Ilse freule von Dienheim deze bloem aan haar adres te doen toekomen.

Sluiten