Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het rijtuig somtijds van ouderdom in al zijn voegen treurig steunde en kermde, was het toch pas voor vijf jaren met liet meest schitterende helle citroengeel opgelakt, hetwelk reeds uit de verte een ieder van de komst der bewoners van Grosz Stauffen op de hoogte stelde. Op den breeden bok zat Kiliaan, met een, naar boven breed uitloopenden, hoogen hoed, om welks ruig geworden vilt een zwart aangeslagen, zilveren band bevestigd was. Een lange blauwe koetsiersmantel met gouden wapenknoopen, een rood vest en [witte handschoenen maakten de liverei uit, waarvan de ontbrekende stukken uitmuntend aangevuld werden door Kiliaans zondagsplunje.

Oom en tante hadden deftig naast elkaar plaats genomen en reden vooruit, terwijl Phines wijd en stijf roze katoenen kleedje de groote bank tegenover hen besloeg.

Ofschoon ze onder de strenge, waakzame blikken van tante Renate bewegingloos bleef zitten, voor zoover het heen en weer zeilen van het voertuig dit toestond, vlogen haar oogen onrustig van het eene raampje naar het andere, om ongeduldig te zien, hoeveel men reeds afgelegd had van den langen weg; daarbij stond het mondje geen oogenblik stil, verdiepte zich in allerlei verwachtingen en gissingen en scheen over het thema „Lehrbach'- niet uitgepraat.

„Hij trekt zelfs ter mijner eer zijn uniform aan," vertelde ze geheimzinnig, „expres opdat we zullen weten, hoe hij er uitziet, als we in de residentie komen! Hij is bang, dat ik hem niet meer herkennen zal. Verbeeld u tantetje, ik hem niet meer herkennen!" En zonder een antwoord af te wachten, draaide ze snel het hoofdje om en juichte: „Daar zie ik de ruïne al, die in het Lehrbachsche park staat; nu zijn wij er gauw!"

„Dan kun je je handschoenen wel aantrekken, Phine!" besliste tante Renate, opende haar reticule en overhandigde de jonge dame de zijden mitaines. Zijzelve trok de witte geborduurde, crépe-de-Chine sjaal strakker om haar schouders, monsterde oom Bernd met onderzoekenden blik, schikte zijn

Sluiten