Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bloemen zijn een zeldzaamheid. Stel u de een of andere scène uit Gaier Wally voor: temidden van het hooggebergte, waar de bergtoppen den hemel raken en de rotswanden gehuld zijn in wazige wolken, daar stond die kleine, onschuldige bloem, welke niets van de wereld kende, dan de sneeuwtoppen en rotsspleten, en haar voorname zusters in het dal benijdde, die door duizend menschenoogen bewonderd, haar leven genoten, terwijl zij in verborgenheid en eenzaamheid verwelkte. Doch zie, een kleine voet beklimt de rots, een licht gewaad ruischt over mos en alpenkruid, blonde, golvende lokken spelen met den wind, een lachend gelaat buigt zich over de eenzame bloem en de hand van een koningskind breekt den blauwen kelk. Is dat geen zeldzame bestiering van het noodlot, freule, en een nieuw bewijs, dat niets op de wereld zoo verborgen is, of de zon van het geluk weet het te bereiken ?"

„Is de prinses al oud," vroeg Josephine zonder verder te antwoorden.

„Oud?!" Lehrbach barstte uit in lachen. „Freule, een prinses is nooit oud, al was Methusalem zelf haar speelgenoot geweest! En dan, „oud" is een woord, dat aan het hof nooit gebruikt wordt, de menschen in de residentie blijven eeuwig jong, en als zij sterven, is het altijd in de kracht van hun leven."

rDat is niet mogelijk!" antwoordde Phine naïef.

„Bij onzen lieven Heer en den uitvinder van „eau de lys de Lohse" en „rouge" zijn alle dingen mogelijk! Maar badir.age a part! U vroeg of prinses Sylvia oud is? Een kiesche vraag, die ik alleen kan beantwoorden, door u te verzekeren, dat de meest levenslustige van alle Hoogheden hartstochtelijk graag den . . . cotillon danst.

„Met u?" Josephine zag hem glimlachend aan en niet zonder een geheimen trots, dat de cavalier van een vorstin haar en Gretchen spoedig in de eetkamer van Stauffen in zou wijden in de schoone kunst van Terpsichore.

„Natuurlijk!" knikte Günther ietwat geblaseerd, sloeg zijn

Sluiten