Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zat reeds „slagklaar" voor de oude piano en intoneerde voor de zesde maal. „En wat zeg je van mijn kippen", - doch graaf Günther had de rijen zijner getrouwen nog niet in orde gesteld: hij danste met Phine, Hattenheim met Gretchen, doch het derde paar ontbrak nog.

„Oom, u moet meedansen," riep Phine met smeekende oogen, „en tante, tantetje, u ook. U kent het alle twee bepaald nog wel van vroeger! En zij hing zich aan den arm van den ouden ritmeester en trachtte hem met zich voort te trekken.

Günther maakte ondertusschen het hof aan tante Renate. „U het dansen verleerd hebben, barones!" riep hij met een ongeloovig gezicht uit. „Dat kan ik niet aannemen! Ik weet immers maar al te goed, wie een van de meeste gevierde danseuses in uw tijd was. Niet waar, cher père, u vertelde het mij dikwijls, — en tegenover u kan de barones niet loochenen." Günther liet bijna eiken zin vergezeld gaan van een diepe buiging, terwijl een der kleine plaaggeesten hem uit wraak permanent in zijn been kneep en schreeuwde: „Hoor eens, onze Frieda kan veel mooier piano spelen.'

Günther gaf het kind een tik, zijne Excellentie boog zich beleefd glimlachend voor mevrouw Wetter en zei: „Met de jeugd moet men jong zijn, barones, en het voor mij een voorrecht zijn een van onze bevalligste danseuses nog eens te mogen bewonderen. Helaas verbiedt mij mijn asthma uw cavalier te zijn, maar ik hoop als dankbaar toeschouwer geducht te applaudisseeren."

Tante Renate voelde zich zeer gevleid. ,.ln "s hemels naam dan," zuchtte ze hoofdschuddend, „om de kinderen pleizier te doen, niet uit coquetterie. Slecht mensch, een vrouw op mijn leeftijd nog complimenten maken!" en dreigend hief ze den vinger op, en legde krachtig haar hand op oom Bernds schouder. „Allons, vooruit, oudje, en goed de ooren open, hoor, dat we geen dwaas figuur maken!'

„Maar, Renaatjelief, met die bestoven laarzen!" weerstreefde de ritmeester met plotselinge ijdelheid.

„Daar zullen we niet op letten," zei zijne Excellentie, en

Sluiten