Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Günther en Josephine voerden het waardige paar in triomf naar hunne plaats.

Dl jongste spruiten zaten als orgelpijpen op de stoelen aan den wand, schommelden met hun beenen en kraaiden nu en dan eens van de pret. Zijne Excellentie leunde achteruit in den gemakkelijken stoel en veegde zijn pinze-nez schoon.

„Clompliment a vos places!" commandeerde Günther.

„Wat zeg je?" trompetterde een der vlashoofden aan den muur; mademoiselle zette „En wat zeg je van mijn kippen" met een valsch akkoord in en het onderricht nam een aanvang.

„Het is, of een sylphide mij voorbijzweeft!" fluisterde Günther zijn kameraad in 't oor, wanneer Josephine en Grete hen op de zware schoenen voorbij kwamen dansen, dan weer kneep hij hem ongemerkt in den arm en mompelde tusschen de tanden: „Kijk die twee oudjes toch eens, het is om te stikken!"

Hattenheim vertrok geen gezicht en keek met een soort van aandoening naar tante Renate, die gracieus haar kleed aan beide zijden ver van zich af hield en zoo sierlijk en behoorlijk wipte en huppelde, dat met één tooverslag een geheele balzaal vol wijde crinolines, korte lijven en „kurkentrekkers" voor zijn geestesoog verrees.

Het was alsof oom Bernd ook jong was, ridderlijk drukte hij de hand zijner danseuse aan zijn hart, wiegelde en sprong zoo, dat het geleek, als hadden de jongelui, bij hem vergeleken, een laadstok ingeslikt.

Mademoiselle hield vermoeid op, Günther kuste dankzeggend tante Renate's hand en kon geen woorden genoeg vinden voor zijn bewondering; de muurdecoratie kwam aantrippelen en dankte den hemel, dat ze zich weer mochten bewegen.

„Toe, Phine, doe jij nu eens dien dans met je beenen in de lucht!' commandeerde er een, op wie de polka-mazurka een diepen indruk gemaakt had; een tweede ging naar tante Renate en herinnerde vleiend aan „iets lekkers, iets om te eten."

Sluiten