Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doen en handelen, ja in haar spreken volgde ze gaarne de heeren der schepping na en wist daarmee, door coquetterie gedreven, haar voordeel te doen. Toch waren er oogenblikken, waarin al haar excentriciteit plaats maakte voor die onvergelijkelijke bevalligheid, die men zoo gaarne in een vrouw bewondert; wanneer ze aan het klavier trad en met glasheldere weeke sopraanstem haar lievelingsliederen zong, dan veranderde en idealiseerde zich haar geheele wezen zonder dat ze het zich zelf bewust was. Doch Hare Hoogheid zong zelden voor vreemden en de kring der bevoorrechten was zoo klein, dat de faam geen steun in hem vond, om den lof van een vrouw te verkondigen aan de wereld, die zelve haar niet anders dan gespoord en in den zadel kende.

Aan het eind der promenade ontmoette de hofkoerier den jongen graaf en lichtte met een diepe, onderdanige buiging den glanzigen cylinderhoed.

„Excuseer mij, graaf, indien ik u ophoud!" sprak hij met een beleefd lachje. „Ik kom juist van uw huis, waar ik een uitnoodiging van Hunne Hoogheden voor van avond halftien achtergelaten heb. Prins Alexander wou gaarne een partij spelen, en daar de kamerheer Von Sensfeld zich weer heeft laten excuseeren . .

„Moet die goede Lehrbach maar weer uit den nood helpen en inspringen!" viel de officier hem lachend in de rede. „Nu, in Gods naam, oudje, ik zal komen. Waar worden we van avond verwacht?"

„Hunne Hoogheden drinken thee in de appartementen van de hertogin-moeder, daar deze eenigszins verkouden is en de oranjerie niet passeeren mag. Ik geloof, graaf," — een fijn lachje speelde op de lippen van den ouden man, — „dat ge een goed werk zoudt doen, als ge de beroemde portefeuille meebracht. Hare Hoogheid is de laatste dagen niet best gestemd. Een paar van uw humoristische, kleine schetsen zou voor ons allen een zonnestraal aan een donkeren hemel zijn; men lacht graag in de torenkamers!"

Lehrbach knikte. „Ik dank je voor het compliment, ik heb

Sluiten