Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liever mijn vinger af, dan dat ik zoon nieuwtje verzweeg!" hoorde hij juist gravin Suzanne eenigszins scherp zeggen, daarop schrikte een der gefriseerde hoofden uit zijn luisterende houding op en lachte fijn tegen den komende. „Ah, voila, onze onmisbare! — Touchez-la mon ami, het is me hoogst aangenaam!" en hij reikte hem de onberispelijk geganteerde rechterhand. Gelijktijdig keerden zich de hoofden om. „Mijn hemel, wat maakt u mij aan het schrikken! zeiden de ltaliaansche oogen allerliefst verwijtend. Lehrbach sloeg, met een kleine buiging voor allen, de sporen tegen elkaar, vatte het handje der kleine gravin en bekeek het lachend.

„Weet u wel, comtesse, dat er van die miniatuur-uitgaat weinig zou overblijven, als u nog een van die lilliputsvingertjes wilde afbijten," zei hij galant; „het zou een groote diefstal zijn aan het geluk van den benijdenswaardige, wien dat handje eens toebehooren zal!"

„Ai, ik val om!" riep Ilse, met een beweging en een gezicht, dat alle ijdelheid uitsloot. Gravin Susanna was gevleid en liet lachend de witte tandjes zien en balanceerde gratieus

op de spitse hakken.

„U is een slecht mensch, graaf Lehrbach!" coquetteerde ze en legde haar beide handen op den rug; „en als ik nu juist niet zoo trotsch was op mijn handschoennummer, zou ik gelooven, dat u spotte !"

„En mij groot onrecht doen !"

Ilse kuchte eens en sloeg met den waaier tegen de leuning van den stoel. „Wat ben je toch een praatjesmaker!" knikte ze Günther zonder eenige preutschheid toe, en de kamerheer naast haar lachte zoo hartelijk als zijn hooge boord het hem toeliet.

„Laat mij ten minste eerst dien nieuwen titel verdienen, freule," riep Lehrbach vroolijk uit, „en slaat u ook voor mij het hoofdstuk van de chromque op, dat Condessa Aosta zoo boos deed worden op haar vingers; ik beloof u, dat ik mijn best zal doen'"

Sluiten