Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Reuenstein, zijn lippen minachend samentrekkend; daarna keerde hij zich snel af, maakte front naar de middendeur en boog zijn zorgvuldig gefriseerd hoofd bijna tot op den grond voor Hunne Hoogheden, welke gevolgd door de grootmeesteres, juist binnentraden.

De hertogin-moeder droeg een bordeauxfluweelen kleed en een crème kanten kapselhierendaargehechtmetfonkelende robijnen.

Haar gestalte was groot, slank en statig, haar houding trotsch en vol natuurlijke waardigheid; de scherp geteekende trekken van het nog jeugdige gelaat veranderden weinig, ofschoon Hare Hoogheid veel en zeer geanimeerd sprak; slechts uit de groote, verstandige, vaak ernstige en onbarmhartig koele oogen, die een magnetischen invloed uitoefenden op allen, die haar omringden, sprak geest en tintelde leven.

De regeerende hertog had die oogen geërfd, evenals den scherpen dunnen mond, welks lage hoeken licht een te harde onverbiddelijke uitdrukking aan het geheele gelaat gaven. Hij liep aan de zijde zijner moeder: de hand der hertogin rustte vast en zwaar op zijn arm.

„Ah, voila, onze goede Lehrbach!" knikte ze bij het binnentreden den jongen officier met vleiende vriendelijkheid toe. „Weer terug van de jacht? Dat is goed, wij kunnen ons onze lieve residentie niet voorstellen zonder zonneschijn!" En ze reikte hem de hand, welke Günther meer ridderlijk dan onderdanig aan zijn lippen bracht.

Ook de hertog begroette hem familiaar en prinses Sylvia keerde zich naar freule Von Dienheim, en zei niet al te zacht, met een blik op Lehrbach: „Het is bespottelijk, hij wordt met den dag mooier!"

In het kleine „Richtersalon," hetwelk zijn naam te danken had aan de vele schoone schilderijen van dien meester, die hier verzameld waren, bescheen een lamp met drie lichten de beide theetafels. Evenals in de apartementen der hertoginmoeder dempten kappen van rozerood papier het licht en wierpen een tooverachtig, zeer voordeelig schijnsel op de gezichten der aanwezigen.

Sluiten