Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staat al klaar; laten we maar gauw beginnen, anders wordt je weer weggehaald, graaf!'' Haar blik trof snel Günthers oogen en richtte zich dan pruilend naar de deur, waardoor de gebogen gestalte van den ouden prins binnentrad.

Na een korte, stijve begroeting, riep Frans Eginhard vroolijk uit: „Nu, oom, kom maar mee, voor een uurtje moet je met mij tevreden zijn. Lehrbach is hier weer onmisbaar; geluk bij het spel heeft hij toch niet, — anders des te meer!"

Prinses Sylvia stootte Ilse aan en beiden giegelden achter hare waaiers. Günther boog, haalde lachend de schouders op en zei met een guitig gelaat van beleedigde onschuld : „Ik zal maar zwijgen, Uwe Hoogheid!"

Nadat de heeren in het boudoir gegaan waren, richtte zich de hertogin-moeder tot haar hofdame: „Beste Aosta, ik verlang erg naar een gouden potpourri van Wagner. Wilt ge ons het genoegen doen ons er op te vergasten?" De gravin boog zwijgend, beet zich op de lippen en trad naar den vleugel om met een misnoegd gelaat het instrument te openen. In hetzelfde oogenblik trad prins Detlef naar haar toe en nam haar ijverig de muziek uit de handen. „U wilt toch wel spelen voor een van uw grootste bewonderaars, gravin ?" fluisterde hij en boog zich dicht naar haar toe. Als met een tooverslag lag stralende zonneschijn op de beweeglijke trekken der Italiaansche en haar donkere blik hief zich als een ongesproken antwoord tot hem op.

Zacht sloeg ze eenige akkoorden aan; van de tafel klonken evenwel door de betooverende [tonen van het „Liebeslied" uit de Walkure, de onmelodische lachsalvo's van Sylvia en Ilse, die steeds dichter-bij schoven naar het amusante schetsboek en juichend en schaterend de hoofden bij elkaar staken.

De hertogin veegde met haar zakdoek over het geéchauffeerde gelaat en wenkte den jongen officier buiten adem toe: „Houd toch op, spotvogel, anders heeft Grosz-Stauffen heel wat op zijn geweten!" daarbij hield ze de schets, waarop de kleinen van de pastorie boven op het priëel zaten, voor zich en lachte tot haar de tranen over de wangen rolden.

Sluiten