Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoor; dan zou je japon er mooi uitzien, en was al het gestrijk voor niets geweest."

Josephine trok met veel moeite en onhandigheid de witte handschoenen aan, keek zoo dikwijls mogelijk in den spiegel en dacht met gloeiende wangen : „Als ze mij nu eens op de pastorie konden zien!" Ofschoon ze van den vroegen morgen aan het raam van hare kamer gestaan en met een van verlangen kloppend hart getuurd had naar de markt, waar de parade gehouden werd, had ze Günther nog niet gezien; ook

Maar wat kon haar dat schelen; ze dacht maar aan hem alleen. Om hem alleen was ze hier, ging ze naar het bal ^ voor hem zou ze haar leven geven. Ze had hem immers zoo lief, zoo zielslief!

Daar trad oom Bernd binnen, gerokt en wit gedast met een hooge, gekrulde kuif, en zijn orden in het knoopsgat.

Hij was den geheelen morgen uit zijn humeur geweest, omdat tante Renate de uitnoodiging voor het diner, dat het

onder de officieren, die den ganschen dag in groot tenue het paleis bestormd hadden, had ze hem niet kunnen ontdekken. Maar nu! Nu was al dat lange wachten en verlangen spoedig voorbij; ze zou de zaal binnentreden en zijn vroolijk en verrast gelaat zien, ze zou lachen van geluk en vreugde, — lachen, dat ze al haar leed daardoor vergat! Misschien was Hattenheini er ook wel!

Sluiten