Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar nu fladdert hij weer als een vlinder om de schoonste bloemen," voegde ze er bij.

Bij het noemen van dien naam had Phine gelukkig de oogen opgeslagen. „Ah ja, graaf Lehrbach, ik wou dat hij maar kwam!" zei ze met een zucht van verlichting.

„U kent hem reeds!" knikte gravin Ange met een trek om den fijn besneden mond, die medelijdend mocht heeten. „Hij zal u wel spoedig komen begroeten, als hij ten minste tijd heeft. Prins Fortunatus wordt altijd direct in beslaggenomen. Ik zal u ondertusschen aan de hofdames en de jonge meisjes voorstellen; mama praat toch nog met uw tante. Kom!" en de beschilderde waaier wenkte haar te voigen.

Daar stond ze nu te midden van een grooten kring jongedames, wier namen haar alle in de ooren klonken, zonder dat een enkele naar haar toekwam of haar de hand reikte; allen stonden als marmeren beelden, bogen ternauwernood het hoofd en keerden zich met in het oog vallende kortheid af, om met elkaar te fluisteren of te lachen.

Slechts freule Ilse von Dienheim ging dicht voor haar staan, zag haar brutaal in het gelaat en vroeg haar met een wonderlijk gezicht: „Waarom heeft u uw vriendjes van de pastorie niet meegebracht?"

Allen barsten in lachen uit; Josephine wilde vol vertrouwen vertellen, dat ze nog te klein waren en niet weg konden van Grosz-Stauffen, doch Ange stootte haar met gefronste wenkbrauwen aan: „Mevrouw uw tante wordt aan de oudere dames voorgesteld: wil ik u er heen brengen, freule von Wetter!" en ze nam het jonge meisje met zich mee."

„Van de pastorie moet u ons later alles vertellen!" riep freule Von Dienheim haar luid na, en weer verhief zich een luid gelach onder al de omstanders. Het was vrij vervelend achter tante Renate te gaan en voor al de oude dames een diepe neiging te maken. Geen van allen sprak een woord, doch zoodra ze eenige schreden verder waren, werden de lorgnetten onderzoekend voor de oogen gebracht en stak men de hoofden bij elkaar. Slechts een paar malen, wanneer tante

Sluiten