Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hand hield, tegen het fijne glas; dwars door den geslepen and liep een breede barst. Geen der beide heeren scheen het bemerkt te hebben.

„Tot weerziens!" zei Hattenheim en wilde zich naar de danszaal wenden, waar juist een quadrille geannonceerd werd. Lehrbach hield zijn hand echter nog vast, kwam dicht naar hem toe en sprak oprecht: „Je woorden van zoo even hebben mij verrast, Reimar; ga je als vriend van mij?'

Hattenheims trouwe blauwe oogen, waaruit al de genegenheid voor den onbezonnen jongen man sprak, bleven lang op hem gevestigd, Hattenheim haalde diep adem en zei met veel nadruk: „lk kwam en ga als je vriend. Hoe trouw ik het echter als vriend meen, en hoe hoog bij mij die vriendschap geldt, zal je eerst de toekomst bewijzen.'' Haastig, bijna onstuimig keerde hij zich af en trad met hoog opgeheven hoofd door de galerij.

Lehrbach blikte hem na. „Een vreemd, wonderlijk mensch," zei hij bij zichzelf, „maar een hart van goud; de wereld heeft gelijk, dat ze mij Fortunatus noemt.

Hattenheim had zijn schreden gericht naar de grootmeesteres. „Lieve tante, kan ik u een paar minuten spreken! 'sprak hij zacht.

Gravin Lattdorf knikte vriendelijk, stond op en begaf zich aan zijn arm naar een der meest verwijderde en stille hoekjes van de zaal. Hattenheim sprak lang, aanhoudend en ernstig; de gravin luisterde aandachtig, zonder hem een enkele maal in de rede te vallen. Daarna legde ze de smalle hand op zijn arm en sprak met veel hartelijkheid: „Je bent een nobele jongen, Reimar; ik zal je behulpzaam zijn, zooveel als in mijn vermogen is Ik heb zooeven barones Von Wetter gesproken : ze is ten zeerste verbitterd over de koele, onvriendelijke ontvangst hier; zelfs haar oude vrienden hebben den tijd niet kunnen vinden haar welkom te heeten; en dan schijnt ze beleedigd, dat Josephine zoo weinig opgang maakt

Ze heeft mij vast besloten gezegd, dat het 't eerste en het

Sluiten