Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

alleen, somtijds in gezelschap van een zijner vrienden, die gaarne met Ange musiceerde.

Reimar had met groote oogen freule Von Wetter aangestaard, toen ze hem voor het 'eerst in haar nieuwe kleeding te gemoet trad; hij was getroffen door zooveel lieftalligheid en schoonheid, die zoo lang haar licht verborgen hadden onder de korenmaat.

Josephine reikte hem de hand en vroeg met haar kinderlijk lachje, hoe „Ganzen-Lize" hem als stadsdame beviel, en of hij haar ook zoo veranderd vond? Ze hoopte het, want het was wel noodig geweest!

Daarop steeg hem het bloed naar de slapen en mompelde hij eenige onverstaanbare woorden. Tot gravin Lattdorf zei hij echter: „Ik dank u, tante; nu zal zij anders ontvangen worden in de balzaalDoch zijn woorden gingen vergezeld van een diepen zucht, en bij zichzelf dacht hij: „Hoe lief was ze in die leelijke jurk en met die wilde krullende haren; dat is weg, voor altijd weg, ze zal nooit meer zoo lachen als vroeger; een wilde storm is over haar hoofd gegaan en heeft die plooien gegrift om haar lippen; dat alles heeft Günther op zijn geweten." Doch terwijl hij aan Günther dacht, fonkelde zijn oog, zijn blik rustte weder op Phine's bevallige verschijning en een trotsch gevoel van voldoening deed zijn borst zwellen.

Na het eerste bal had fieule Von Wetter nog geen groot feest bezocht; ze wilde tot Nieuwjaar wachten, om dan samen met Ange het seizoen te beginnen.

Slechts eenmaal had ze Lehrbach vluchtig weergezien, toen ze Ange, die een visite was gaan maken, door het park te gemoet ging. Drie zeer luid sprekende wandelaars had ze toen ontmoet: prinses Sylvia in een kort jacquet, met de beide handen in de zakken en een kleine karwats onder den arm, freule Von Dienheim en graaf Lehrbach Alle drie waren plotseling verstomd en hadden haar strak aangezien; Sylvia bediende zich zelfs ongegeneerd van haar lorgnet. Josephine had gegroet en al haar oplettendheid aan de prinses geschonken,

Sluiten