Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zachte tred klonk op den corridor, de portières werden opengeslagen en Ange trad binnen.

„Natuurlijk, hier nog diepe duisternis! Daarop is onze Phine verzot. — Zeg eens, ben je hier?"

Tastend schreed het jonge meisje voort en naderde den fauteuil, waarin Josephine lag uitgestrekt.

„Zeg het kloppen van je hart je niet, wat nieuws ik breng?"

Josephine schrikte op. „Nieuws ?" vroeg ze snel.

„Raad eens, wie beneden bij mama is?"

„Hattenheim!"

„Wat kun jij toch goed raden! Juist Hattenheim, met baron d'Ouchy. En waarom, denk je?"

„Toe, zeg het gauw'" smeekte freule Von Wetter.

„Om ons uit te noodigen voor de veel besproken sledevaart, die overmorgen zal plaats hebben. Dat Reiinar uw cavalier is, spreekt vanzelf." — Anges stem werd zachter. — „En d'Ouchy heeft mij gevraagd, omdat hij de eenige heer is, dien gij begenadigt met je vriendelijkheid; en er is bepaald sympathie toe noodig om samen in een slede te rijden, want in zulk een geval is vervelend gezelschap meer dan ondragelijk."

Daar Josephine bleef zwijgen, voer Ange levendig voort: „Het is heerlijk, dat in onze slede plaats is voor vier, want mama vindt het niet passend, dat twee jongelieden uren lang met elkaar alleen zijn, ofschoon het hier algemeen gebruik is. Heb je wel eens zoo'n partij meegemaakt?"

Josephine schudde ontkennend liet hoofd. „Met wie rijdt graaf Lehrbach?" vroeg ze plotseling.

Ange glimlachte even. „Men kan wel zien, dat jij hier nog vreemd bent. Graaf Lehrbach! Denk je soms dat hij, l'enfant gaté van het hof, plaats zal nemen in de laatste slede? Of prinses Sylvia zondigt ter wille van hem tegen alle étiquette en kiest hem tot haar cavalier, óf hij stelt zich tevreden met Ilse Von Dienheim en rijdt evenals verleden jaar in plaats van achter naast de slede van Hare Hoogheid. Deze noemt het dan een „genialen zet" en roept bravo. — Maar kom-

Sluiten