Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan, daar brengt Hendrik licht; ik moet nog wat muziek uitzoeken en dan gaan we naar beneden; d'Ouchy schijnt van verlangen te branden je te zien!"

De bediende had de brandende lamp op tafel gezet en was weder onhoorbaar verdwenen door de deur. Ange knielde voor een boekenkast en zocht verscheiden muziekstukken bij elkaar.

„Wie is eigenlijk die baron d'Ouchy? Zijn naam klinkt zoo vreemd!" vroeg Josephine in gedachten.

Ange richtte zich op uit haar knielende houding.

„Hij is een Fransch uitgewekene en behoort tot den oudsten adel, maar is doodarm. Hij interesseert mij, ofschoon ik behalve zijn vioolspel, weinig innemends in hem vind. Ik houd hem voor een van die stille wateren, in welks diepte een onheilspellende vloed bruist en kookt; — let maar eens op zijn oogen, hoe zich daarin de vurigste gloed en een koude als van ijs afwisselen."

„Hij kwam mij juist zoo bedaard en koud voor.''

Een zonderlinge glimlach speelde om de lippen der kleine gravin. „Hij heeft een berekenend karakter en toont niet licht, wat er in hem omgaat; hij is er ook de man niet naar, spoedig verliefd te worden. Maar als hij het doet, zal zijn liefde hartstochtelijk zijn, een liefde, die niets ducht of schroomt, die alles voorbijziet, oni tot zijn doel te geraken! Ik zou bang zijn voor zoo'n aanbidder!'' Ange was opgestaan, zij begaf zich naar Josephine, liet haar blanke handen op de schouders van haar vriendin rusten; een blik van waarschuwing sprak uit haar oogen, ze boog het hoofd voorover en legde haar wang tegen die van Phine. „Si je t'aime, prends garde a toi!" neuriede zij'en voegde er ernstig bij: „Zijn liefde zal die gelijken, waarvan Carmen zingt: „11 est enfant de Bohème, il n'a jamais, connu de loi!", en zulk eene liefde brengt geen geluk!"

Josephine zag haar vriendin verwonderd aan.

„Ben je bang, dat ik van hem zal gaan houden?" lachte ze.

Ange schudde langzaam het hoofd. „Neen," zei ze kortaf,

Sluiten