Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zijt gij van plan hem te bezweren, of hem te laten woeden over geest en hart?'' Het luide rinkelen der belletjes aan de halsters der paarden is de oorzaak, dat hij zich zoo dicht

naar haar toe buigt.

Weer lacht ze, ditmaal eenigszins bitter. „Het zou beide overmoedig zijn: de storm is een wilde gezel, die reeds veel schoons in het stof sleurde; ik ben bang voor hem."

D'Ouchy ziet haar veelbeteekenend aan en antwoordt: „Mit meinem Mantel vor dem Sturm beschürz' ich dich! — U kent toch het duët van Mendelsohn?" laat hij er vragend op volgen. — In dit oogenblik ziet Hattenheim een roofvogel de lucht doorklieven en roept dat Josephine toe.

Volgens den wensch der hertogin-moeder was er besloten, dat men na de sledevaart in het casino bij elkaar zou komen om den dag te eindigen met een geïmproviseerd bal. De dames verschenen in donkere of lichte zijden toiletten, zonder sleep of bloemen; alleen prinses Sylvia had zich door de haar wachtende kamenier een bouquet bloeiende sneeuwballen als toepasselijk tooisel in het haar en aan den boezem laten steken.

„Brr! Ik ben als bevroren!" riep ze uit; ze wreef zich de handen, keerde zich naar den lakei, die thee ronddiende, en greep een karaf, die met cognac gevuld was.

„Is er geen glas?" vroeg ze kortaf.

„Ik vlieg, uwe Hoogheid," lachte Günther, ijlde naar het buffet en keerde terug met een klein maderaglas. „Ik zou in staat zijn het glas te benijden," zeide hij galant en overhandigde het haar buigend.

Zonder eenige preutschheid vulde Sylvia het glas tot bijna aan den rand, wendde zich naar de officieren, die om haar heen stonden en haar voorbeeld volgden en riep: „Allons, we zullen eens zien, wie het 't beste kan! Op onzen welgeslaagden tocht!"

„Op onzen tocht! Op onze aanvoerster! Dat zij leve " klonk het juichend door den kring, terwijl de glazen tot op den bodem geledigd werden

Sluiten