Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sauve qui peut!" en hij draaide zich op zijn hakken om en boog voor freule Von Wetter: „Zou ik dezen galop van u mogen hebben, freule?'

Een oogenblik zagen Ganzen-Lize's blauwe oogen hem verschrikt aan, haar wangen verfden zich met een licht rood en haar frissche lippen plooiden zich tot een glimlach; daarop legde ze haar hand op zijn arm. Alle oogen waren op hen gericht, de lorgnetten der converseerende moeders werden opgeheven; een zacht fluisteren, knikken en schouderophalen volgde.

Hattenheim wierp het hoofd in den nek en zag er triomfantelijk uit; hij had bemerkt, hoe Günther de wenkbrauwen gefronst en het voorbijdansende paar opgenomen had, als ware het 't achtste wonder.

„Dat is uitmuntend!" fluisterde Reimar zijn nicht in het oor! „Nu zult gij eens zien, hoe gauw de wind van een anderen kant zal waaien."

Detleff onderhield zich nog een oogenblik met Josephine, vertelde haar, dat ze nooit meer camelia's moest dragen en haar smaak moest ontwikkelen door meer naar de opera te gaan; hij had haar nog geen enkele maal in den schouwburg gezien.

„Ik zie tegenwoordig zooveel comedie spelen!" had ze lachend geantwoord. „Doch ik zal uwen goeden raad volgen, orn waarheid en verdichting van elkaar te leeren onderscheiden !"'

„Ge schijnt aanleg te hebben voor sarcasme, freule!''

Geen aanleg, Uwe Hoogheid, maar reden. In Grosz-Stauffen nam ik alles, wat ik zag, voor goede munt op, doch hier werd mij als eerste levensles geleerd, veel te hooren en niets te gelooven!" Onwillekeurig dwaalde haar blik naar Günthers schoon gelaat.

Detleff lachte vroolijk. „Dat noem ik pessimisme in den hoogsten graad !" riep hij levendiger, dan anders zijn gewoonte was. „Ge schijnt een slechte meening over de groote wereld te hebben, en geheel onrechtvaardig is ze niet; doch mij zal

Sluiten