Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Günther stond naast Sylvia, hij was slecht geluimd en had

moeite zich te bedwingen.

, Waar zijn uw sneeuwballen, Uwe Hoogheid . vroeg hij, op" het verwelkte groen blikkend, waaruit de witte bloesems

op den grond gevallen waren.

Op mijn hart gesmolten!" antwoordde ze bits en voegde er "ironisch bij: „Het is goed, dat gij er geen schuld aan hebt!" Daar hij bleef zwijgen, vertelde ze hem, dat den volgenden dag haar neef, de erfprins Karl Theodoor voor langen

tijd in de residentie zou komen.

Wel flikkerden zijn oogen even, doch met een vroolijk gelaat antwoordde hij eenige beleefde woorden.

„Hebt ge al met uw mooie vriendin gedanst?' vroeg ze

eensklaps.

„Neen ?"

„En waarom niet?"

Hij glimlachte zonderling en antwoordde uiterst bedaard: „Om dat genot nog in het vooruitzicht te hebben, Uwe

Hoogheid!"

Toch danste hij niet meer met haar en verontschuldigde zich bij Josephine met de woorden: dat Hattenheim in zoo ruime mate gebruik had gemaakt van zijn voorrecht als een van haar beste vrienden, dat anderen er door te kort waren gekomen!

En wat had zij er op geantwoord ? Een paar beleefde, niets beduidende woorden, zoo vroolijk en opgewekt, als had ze

niet het minste leedwezen gevoeld.

Daarna had Lehrbach zijn arm door dien van Hattenheim gestoken. „Je danst van avond als een dolleman, dikke!" zei

hij eenigszins bitter.

Reimars blauwe oogen zagen hem lachend en van gelu stralend aan. „Daar komt men vanzelf toe, als men de Cavalier is van zoo'n allerliefste dame. Je weet niet, Günther, tot welk een betooverende roos zich de kleine onbeduidende knop ontplooid heeft; de onweerstaanbare naïveteit en frischheid van het kind uit Stauffen, veredeld door den meest degelijken ernst,

Sluiten