Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pareerde zij haar paard, liet het zwenken en beschouwde dt haar volgenden met trillende neusvleugels.

Detleff en Lehrbach sprongen het eerst, daarna volgde freule Von Dienheim met een luid „hop, hop," dicht achter haar Hattenheim. D'Ouchy aarzelde. „Ik ben bang voor u!" fluisterde hij Josephine toe. „Spring gij eerst."

Zij glimlachte en knikte. Een klappen met de tong, een nauw merkbare aanraking met de rijzweep, en Sorma strekte zich tot den sprong en vloog licht en vlug als een gems over de barrièrre; als één met het dier, hield Josephines slanke figuur zich rustig, bijna bewegingloos in den zadel.

„Bravo!" juichte d'Ouchy. „Uitmuntend," riepen Detleff en Lehrbach te gelijk. Sylvia keerde echter snel het hoofd af: „voorwaarts," klonk het tusschen haar tanden, en met ijzeren hand greep zij de teugels en joeg in wilden galop voort. Daar waar de weg splitst, sloeg zij van den grooten straatweg af en reed, onstuimig over hekken en kuilen springend, dwars de exercitieplaats over. Hare houding had al het rustige, al het voorname verloren.

Eindelijk matigde zij het tempo, richtte zich in de oude trotsche houding op en wierp een uitvorschenden, bijna stekenden blik op Josephine.

Deze was haar getrouw ter zijde gebleven, terwijl zij d'Ouchy, Hattenheim en freule Von Dienheim ver achter zich gelaten had; slechts waren Josephines wangen levendiger gekleurd, hare oogen tintelden van genot; haar houding was volkomen dezelfde gebleven.

Sylvia wist, wat het bij Sorma zeggen wilde, plotseling op te houden ! Zij loerde op dat oogenblik en zag reeds ros en berijdster doelloos over het veld jagen; doch ze had zich vergist. Wel trachtte het paard snuivend en schuimbekkend te weerstreven, doch de kleine handen dwongen hem als ijzeren klemmen ; en toen het zich toch stijgerend in de hoogte hief, siste de karwats door de lucht en trof hals en pooten; daarna echter klopte en streelde de zachte meisjeshand het gehoorzame dier.

Sluiten