Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zet heeft een schoone amazone zich den hals te laten breken. Je

doet, alsof ik nog nooit alleen uitgereden ben! Voorwaarts dus!

De heeren de chaussée, en wij den weg door het bosch, — en wie het eerst is, heeft gewonnen!"

„En waarom wedden we, Uwe Hoogheid? vroeg Lehrbach lachend. „Ik stel voor, dat wij dat vooruit bepalen, want anders trekken wij, tot eeuwige galanterie geboren, toch aan het kortste eind. Wat zegt men er van, als we de dames eens veroordeelen tot het borduren van een tafelkleed of een vuurscherm ?"

Sylvia trok een scheef gezicht en Ilse tikte met een vragenden blik met haar vinger tegen haar voorhoofd; daarna riep de prinses uit: „Gij schijnt mijn zwak te kennen, Fortunatus, en wilt de borduurnaald als wapen tegen mij opheffen! Maar dat gaat niet op ... Ik vind, dat de overwonnen partij een déjeuner moet geven bij Boppart in Bellevue; en jij, graaf, jij brengt den toast uit op de overwinnende dames, — dat is mijn particuliere wraak voor je voorstel van dat tafelkleed!

„Bravo een déjeuner — oesters met champagne! klonk het juichend uit den kring der heeren. Daarna werden de paarden naar de verschillende richtingen gekeerd, Sylvia commandeerde: „Een, twee — hoera, hop, hop '... en voort vlogen allen, de hoeven sloegen kletterend op den steenachtigen bodem, tot de besneeuwde dennentakken van het woud zich sloten boven de hoofden der drie rijdsters.

„Luister," riep Sylvia op haren ruwen toon: „wij nemen hen beet! Ik heb de kaart bestudeerd; als we dwars door het veld langs de steenbakkerij rijden, winnen we immers twintig minuten! We volgen dan steeds de zoom van het bosch. Daar ligt het gehucht reeds!"

„Dat is een uitmuntende grap," antwoordde Ilse; wij moeten

er het eerst zijn!"

Wild jagend vlogen de paarden voort, spoedig lag het bosch achter haar, voor hare blikken strekte zich een open veld uit, op den achtergrond afgebroken door een groep boomen en enkele roode daken

Sluiten