Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uniformjas aan te schieten. Men was aan dergelijke plotselinge bezoeken in de houtvesterswoning reeds gewend en daarom had de houtvesterin steeds het wit geborduurde schort en de roodbruine zondagsche japon achter de kamerdeur gereedhangen.

Grootje wierp snel een kleed over haar werk, wreef nog eens met haar mouw over de spiegelgladde, glimmende tafel en trok den oudsten kleinzoon, die op 't erf aan het spelen was, met zich mee in de keuken.

„Sta daar nu niet te lanterfanten," sprak ze op strengen toon, „help liever het vuur oppoken, opdat de prinses niet zoo lang behoeft te wachten" — en vlug trippelde ze naar de provisiekamer, om de ingrediënten voor het zoo geliefde en reeds bestelde warme bier bij elkaar te halen.

Ondertusschen had Sylvia zich reeds op de groenripsen canapé laten vallen en leunde gemakkelijk en ietwat vermoeid achterover. Aan haar rechterzijde had Detleff plaats genomen en trok zijn handschoenen uit. Lehrbach zat aan den anderen kant behagelijk in een armstoel en wreef zich de verkleumde handen.

Hattenheim en d'Ouchy trokken den grooten leuningstoel voor Josephine uit den hoek en schoven die dichter bij, en freule Von Dienheim stond nog midden in de kamer, maakte levendige bewegingen met haar armen, geeuwde en rekte zich ongegeneerd uit, — „evenals een kraai, die met zijn vleugels slaat," critiseerde Günther tot algemeene vroolijkheid. Daarop verhaalde Sylvia het ongeval in het moeras, schimpte echt vrouwelijk op den onschuldigen Caesar, noemde freule Von Wetter met groote waardeering „een kraan, die beter rijdt dan wij allen met elkaar!" en twistte met haar broer, die de weddenschap onder deze omstandigheden voor ongeldig verklaarde, daar de hand der gerechtigheid en voorzienigheid de list der dames aan het licht gebracht had.

„Het was uitgemaakt, dat je den weg door het bosch zoudt nemen, en je bent door de wei gegaan. In plaats van het te hebben gewonnen, moest je eigenlijk bestraft worden!

Sluiten