Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

keek echter des te meer naar Josephine: hij scheen geheel in beslag genomen door zijn onderhoud met de eerste en verloor toch geen woord van hetgeen er tusschen Clodwig en freule Von Wetter gesproken werd. Slechts eenmaal, toen Prins Detleff zijn glas omhoog geheven had met een dronk op Phine, wendde hij zich direct tot het jonge meisje, sprak eenige beleefde woorden en 'nam uit de voor hem staande vaas een „Gretchen-bloem", die hij met een veelbeteekenen-

den blik in zijn knoopsgat stak. „En souvenir de !"

voegde hij er zachter bij.

Josephine wist in het eerste oogenblik volstrekt niet, wat hij daarmede wilde zeggen; daarop herinnerde ze zich de uitspraak van de bloem, en verlegen sloeg ze de oogen neer en bloosde bij de gedachte aan Günther.

Ange had zich bijzonder geamuseerd met Reuenstein, die met zenuwachtigen ijver het voorbeeld van Detleff gevolgd en zijn glas op het welzijn van Ganzen-Lize tot op den bodem geledigd had — daarna echter als bijzondere ovatie nog eens tegen den prins boog als om Hoogstdenzelven te overtuigen, dat hij het eerlijk had gemeend.

Verder vertelde Ange weinig, liet zich niet uit of ze zich geamuseerd had of niet en plaatste zich ongenood voor het klavier; wild en onstuimig klonken de Hongaarsche melodieën, die ze aan de toetsen ontlokte. Josephine luisterde bewegingloos, onafgewend hield zij haar blik op het gelaat van de „koude schoone," dat onder het spelen zoowel zichtbaar veranderde als van inspanning te trillen scheen; zij zag slechts het profiel, doch de lippen beefden en de kanten van haar japon bewogen zich onder de snelle ademhaling op en neer.

Reeds meermalen was er gescheld, doch daar Josephine geen rijtuig had hooren rollen, had zij er geen acht op geslagen. Nu echter weer klonken er schreden in den corridor, de bediende verscheen in de deur, overhandigde freule Von Wetter een kaartje en vroeg haar: „of de jongeheer hier maar boven moest komen?" Nauwelijks had Josephine een

Sluiten