Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de residentie met een bezoek vereerden, en riep vroolijk uit: „Wat hebt gij ons van den winter al doen lachen. Fortunatus, — gij, ware esprit de vin in het suikerwater van onze verveling! — toen ik je schimmels zag aankomen, dacht ik dadelijk aan de dominees-familie. Wat zien die kleuters er verbazend grappig uit! Ha! ha! het was een bespottelijke vertooning!"

Zelfs de hertogin-moeder nam het besluit 's avonds naar den schouwburg te rijden, om de modellen van Lehrbachs schetsen in natura op te nemen, en Sylvia voegde er bij: „We zullen ons nu ten minste met „Joseph in Egypte''amuseeren. Het is eigenlijk geen bijzonder geschikte voorstelling voor kinderen, vindt ge wel? Maar een geluk voor onzen komiek: die had toch niet kunnenconcurreeren met die Stauffensche exemplaren en had het er bij afgelegd..."

Nog nooit was de opmerkzaamheid in de schouwburgzaal zoo verdeeld geweest als op dezen avond. Aller blikken richtten zich naar de loge van graaf Lehrbach, die omringd door zijn uitgelaten kleine vrienden reeds vijf minuten voor het begin der voorstelling verschenen was en er bijzonder vroolijk uitzag.

Gretchen had zich verlegen teruggetrokken bij Josephine en de Lattdorfs, die een loge genomen hadden naast die van Lehrbach. De kleinen waren opgetogen van blijdschap en zagen er met hun frisch gewasschen gezichtjes en glad gekamde haren netjes uit, — zoolang het duurde.

Toch scheen de ongekende pracht van het operagebouw, de menschen, het licht en eindelijk de muziek een verlammenden invloed te hebben op hun jeugdige zieltjes. Günther was bijna teleurgesteld over den plechtigen ernst, waarmee zijn trawanten in den aanvang rondkeken en de handen vouwden, en eerst toen hij hun iets in 't oor fluisterde van groote zakken pralines, scheen er weer iets van de oude electriciteit in de verschillende armpjes en beentjes te komen.

Renaatje, de brutaalste van allen, gewende zich het spoedigst aan haar nieuwe omgeving en voelde zich weldra

Sluiten