Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hij ziet er van avond interessant uit," fluisterde gravin Aosta haar buurman in het oor; „de baron is een geboren kunstenaar, hij doet mij steeds denken aan Paganini!"

De hertogin-moeder gaf het teeken tot een levendig applaus. d'Ouchy's ridderlijke buiging wist Ange op den voorgrond te stellen, als wilde hij bewijzen, dat hij het grootste deel van zijn succes aan haar dankte. Prins Detleff monsterde haar met half toegeknepen oogen: de „koude schoone ' zag blozend als een roos, haar hand scheen te beven op den arm van den jongen Franschman; hij bemerkte den blik, waarmee zij tot hem opzag, toen hij haar naar haar plaats bracht, haalde de schouders op en mompelde: „Nu komt er toch wat leven in de koude, onverschillige trekken."

Daarop trad gravin Aosta aan den arm van Lehrbach aan den vleugel en brilleerde met Chopin. Een aardbei-kleurig zijden kleed met goud geborduurd viel in een langen sleep over de tribune ; een kleine, uit brillanten vervaardigde kolibri voegde zich fonkelend en glinsterend in de donkere lokken van het hooge kapsel. Ook zij oogstte veel bijval, prins Detleff riep zelfs zeer luid: „Bravo! bravissimo!"

Na haar maakte jonkheer Von Brocksdorff zijn compliment en zong met een van angst kloppend hart: „Schau ich mich um in diesem edlen Kreise" en een nieuw lied van Alfred Sormann, „Rosen" genaamd, dat met veel bijval ontvangen werd.

„Laat mij de muziek eens zien," riep Sylvia hem toe; „uit angst heb je dien eenen overgang valsch gezongen, maar anders heb je Sormann alle eer aangedaan!" en zij doorbladerde gedurende het volgend nummer — een trio voor viool, cello en piano — het muziekstuk met veel belangstelling.

Daarna stond de prinses op, nam den arm van haar broeder en betrad, aan de andere zijde geleid door Lehrbach, de tribune; zij voelde zich volstrekt niet verlegen, gedroeg zich even vrij en ongedwongen als anders en praatte en lachte nog luid met eenigen van haar toehoorders.

Sluiten