Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontmoeten: zijn het weer de oude, schoone woorden uit Stauffen, die hij tot u richt?"

Een lichte blos teekende zich op Phines gezichtje, doch zij ontweek zijn blik niet.

„Ja — doch niet zoo openlijk als vroeger."

„En gij?"

„Ik ? Ik hecht geen geloof meer aan die woorden."

„Dan doet ge Günther onrecht!" Hattenheim richtte zich op en zag haar met een overtuigenden blik aan.

„Onrecht? Verlangt ge, dat ik na de ervaring, die ik opdeed, zulke holle klanken nog gelooven zal? Die tijd is voorbij, Von Hattenheim!"

„De tijd en de menschen veranderen! En nu kom ik weder terug op hetgeen ik daar straks zeide. Günther heeft alle goede eigenschappen in zich om een uitstekend mensch te worden; zij sluimeren echter, — het geluk gunde hem den tijd niet om tot ontwikkeling te komen ; — daarom moeten zij eerst gelouterd worden door verdriet en smart — en dat verdriet heeft reeds heimelijk de hand op zijn schouder gedrukt. — Günther heeft u lief, en ditmaal niet alleen met woorden "

Een gelukkig lachje vloog over Phines gelaat.

„Lang heeft hij gestreden," ging Reimar haastig voort en zag neer op het goudkleurige, glinsterende zand; „eerst was het zijne ijdelheid, zijne trots die triumf wilde vieren overu; daarbij kwam zijn ijverzucht op mij, die het waagde hem in den weg te staan; doch nu is het hartstochtelijke liefde geworden, die nog wel tegen zichzelf strijdt, doch die de eenige is, die ooit de overwinning behaalde op zijn hart. Het vuur, waarmee hij speelde, heeft hem aangetast, en het is mijn plicht de vlam, die in zijn hart woedt te bewaken en aan te wakkeren, opdat ze geluk en vrede zal brengen. Want loutert deze liefde Günthers hart niet. dan wordt hij nooit een ander mensch. Nog heeft hij u niet lief, zooals hij u beminnen moet. Zoo gij dus die liefde beantwoordt, verberg het hem dan nog, -gij hebt zijn geluk in uw hand; — wat ook zijn blikken of woorden u mogen zeggen, blijf zooals

Sluiten