Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dit bemerkt of er iets van gehoord, en nu op eenmaal viel haar een sluier van de oogen en onthulde haar zoo iets ongeloofelijks! Ook toen met die bloem had hij in Günthers belang besproken, en nu nam hij weer zijn partij op. Hoe vele onverwachte dingen bestormden haar vandaag? Angst en geluk snoerden haar keel toe, zij kon niet spreken. Üe muziek was ondertusschen verstomd. Ilse von Dienheim stond op en riep luide haar naam.

„Josephine, uw antwoord!" klonk het gejaagd van d'Ouchy's lippen. Zij zag hem gelukkig, vol vertrouwen aan, knikte hem zwijgend toe en legde haar hand op llses arm. Zij zag niet de uitwerking van haar antwoord; met vlugge schreden trad ze naar de concertzaal, waar Sylvia tot slot nog twee liederen ten beste zou geven. Weldra trad Günther aan haar zijde om haar te vertellen, dat gravin Lattdorf hem verlof had gegeven als nietwerkend lid op de muziekavonden te komen ; hij zou nu dikwijls een gast zijn op Villa Carolina.

Sylvia was haar lied begonnen, doch op het voorhoofd van Karl Theodoor lag een schaduw, die men er te voren niet bemerkt had; hij scheen eenigszins ontstemd van af het oogenblik, dat Sylvia hem het verhaal had gedaan van den wedren. Misschien ook was het hem te warm in de zaal.

Met ingehouden adem luisterden allen. In den wintertuin echter zat Léon d'Ouchy onder de wuivende varens en de bloeiende gardenia's; hij hield het hoofd op beide handen geleund en staarde peinzend voor zich uit: door zijn ziel klonken de oude, wilde Zigeunerliederen, voor zijn oogen schitterde het als eenmaal het roode goud op Almaciata's boezem.

Sluiten