Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een lange vergadering gehouden „in den heiligen Hallen

„Hoe wist ge, dat wij bij elkaar waren?" Josephine zag hem verlegen aan; het schijnsel der lantaarn viel op zijn lachend gelaat, de wind deed zijn jas hoog opwaaien.

„Ik weet alles."

„Voert uw weg ook naar Bellevue?"

„Ik begeleid u, waarheen ge mij beveelt."

„Ik zou u niet gaarne ophouden."

„Laat ons dan gaan.''

Er klonk een zonderlinge toon in zijn anders vroolijke stem. Josephine schreed zwijgend naast hem voort; de dorre bladeren aan haar voeten werden dwarrelend door den wind opgestuwd.

„Op de laatste soiree hebt gij mij geheel genegeerd!'" zeide hij plotseling kortaf.

„Waarlijk? Dat was mijn bedoeling niet '

„Gij wordt zooveel in beslag genomen, dat er voor oude vrienden geen tijd overblijft," klonk het bitter.

„Dat is onrechtvaardig van u, graaf; Von Hattenheini heeft mij dit nooit verweten."

Zij zeide dit heel koel, drukte haar handen tegen haar hart en speelde haar rol voortreffelijk.

„Hattenheim! — Hahaha — natuurlijk Hattenheim! De dikke heeft zich niet te beklagen over een stiefmoederlijke behandeling van u! Bij elke gelegenheid, die zich voordoet, staat ge hem toe aan uw zijde te zijn. Waarom hebt gij mij, dien ge even lang en, zooals ik dacht, beter kendet dan Reimar, nooit, ook geen enkele maal dat voorrecht gegund?'

„Men moet voorzichtig zijn, graaf; er zijn menschen, wier smaak zoo verfijnd is, dat een eenvoudige veldbloem hen in pijnlijke verlegenheid zou brengen! Gij, die gewoon zijt, uw diensten te wijden aan de koningin van alle bloemen, de roos, gij kunt onmogelijk de onaanzienlijke, eenvoudige heidebloem uit Stauffen gemist hebben."

Glinther lachte ietwat geërgerd. „Een zeldzame bloem die zoo vele scherpe doornen draagt!" Daarop gingen zij weer

Sluiten