Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een tijdlang zwijgend voort door het duistere stille park,

„Welken dans zijt ge van plan morgen op liet bal van den Engelschen gezant voor mij open te houden?"

De maan brak door de wolken en bescheen haar spotachtig lachend gelaat.

„De polka voor den cotillon!"

Kletterend sloeg zijn sabel tegen den grond; de hand, die het gevest hield, balde zich tot een vuist.

„En waarom juist dien?"

„Omdat het noodlot helaas niet wilde, dat wij dien op mijn eerste bal samen dansten, en omdat gij dat toen zoo zeer betreurdet."

Niet de minste bitterheid klonk in hare woorden.

Lehrbach antwoordde niets, doch liep eensklaps zoo verbazend snel, als wilde hij den stormenden, loeienden wind met beide armen omvatten.

Daar Jo;ephine rustig bleef voortgaan, matigde hij spoedig zijn schreden.

„Geef mij den cotillon," smeekte hij teeder.

Phine boog het hoofd dieper. „Het doet mij leed, maar die dans behoort voor de nog komende bals aan Hattenheim."

Wederom lachte hij gedwongen, trad dicht naast haar en boog zich naar haar toe.

„Sedert het concert van eergisteren, toen men Reiinar zoo lang in den wintertuin met u zag fluisteren, wordt er verteld dat het een fait accompli is, dat gij beiden verloofd zijt! Om dit uit uw eigen mond te vernemen, heb ik twee uren voor het paviljoen staan wachten, en ik zou daar gebleven zijn tot den volgenden morgen, indien de hertogin u den geheelen nacht bij zich gehouden had! Freule . . . hij greep haar hand en omsloot die zóó vast, dat de vingers haar pijn deden, „zeg mij: is het waarheid, — heeft Reimar dat gewaagd ? Hebt ge hem uw jawoord gegeven ? Is het mogelijk, Josephine, dat ge de verloofde van dien man zijt?"

Driftig en trotsch trok zij haar hand terug.

„Wie heeft u het recht gegeven, mij die vraag te doen ?

Sluiten