Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeide: „Mijn hart zou breken, als het zich voorgoed moest scheiden van mijn geboortegrond!"

„Is dat de residentie hier?"

Detleff schudde het hoofd, boog zich naar haar toe en fluisterde: „Ver in het zuiden ligt mijn Spanje, Spanje is mijn vaderland!"

En daarmee was de vrede weder voor korten tijd gesloten.

Hattenheim was heden avond ook stiller dan gewoonlijk. Vrijwillig had hij zich teruggetrokken naast een groot chineesch vuurscherm, dat zijne hooge gestalte bijna tot op de helft bedekte, en liet den blik varen over de beide zalen, die hij van uit zijn hoekje gemakkelijk geheel overzien kon.

Günther en Josephine hield hij steeds in het oog, en toen de laatste in gesprek met Zijne Excellentie de lange rij kamers doorwandelde, voelde ook hij plotseling de grootste belangstelling voor de schilderijen der Lattdorfs, schreed met een peinzend gelaat van het eene naar het andere om het korter of langer te beschouwen, al naar gelang het vóór hem uit tredende paar dit deed. Hij had het onbestemde gevoel, als moest er heden avond iets beslissends gebeuren. Günther en Josephine hadden geen woord gewisseld. De begroeting had „in het algemeen" plaats gevonden, slechts door een zwijgend buigen, een omstandigheid, die niet in het oog liep, daar de jonge graaf sedert zijn korte ongesteldheid bijzonder teruggetrokken was en weinig sprak; ternauwernood kwam hij de verplichte beleefdheidsvormen na. Hij scheen verstrooid, ontstemd, en zag daarbij zeer bleek, van de vroegere opgewektheid en geestigheid, van de anecdotes en bon-mots, die vaak het geheele gezelschap deden lachen, was geen sprake. Men vond dit natuurlijk. De arme jonge man was nog geheel en al invalide: stellig was hij weder veel te vroeg uitgegaan. Wat had hem eigenlijk gescheeld? Men zeide: een soort van zenuwkoorts, veroorzaakt door zware gevatte koude; de manége was ook zoo tochtig en koud; reeds verscheidene

Sluiten