Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

diep! Wat helpt dan vertrouwelijkheid? Het toont juist dubbel, hoe ver men van elkander gescheiden is!"

Er lag een harde, koude klank in Günthers stem, zijn blik ontmoette koel en vast de oogen der prinses, die hem vriendelijker en teederder dan ooit te voren tegenlachten.

„Ge vergist u, graaf!" zei ze, en boog het hoofd nog verder achterover. „Voor hen, die moed bezitten, is er geen kloof ter wereld te diep! En een man, die den bijnaam Fortunatus draagt kan en mag vertrouwen op zijn geluk! Hij streeft omhoog, en zij daalt tot hem neer: dat is de machtige ladder, waarmede de liefde zelfs de meest duizelingwekkende hoogten beklimt!"

„En toch zou het vermetel zijn, haar te bestijgen!" antwoordde Lehrbach bijna lomp.

Sylvia haalde sneller adem, een stijgerend ongeduld klonk door haar woorden heen. „Karl Theodoor is vertrokken, — anders dan hij gedacht had!" fluisterde zij met betooverenden blik, en boog zich naar hem toe. „Een bewijs, dat een hart van meer invloed is, tlan een vorstenkroon. Ge hebt daarover nog geen woord gezegd, Lehrbach. Is het je dan zoo onverschillig, hoe mijn lot zal zijn ?"

„Ik wensch u een geluk, zoo volkomen als ge het u slechts denken kunt, prinses!" klonk het stijf en gedwongen, „en ik hoop, dat het leven zoo vele rozen op uw pad zal strooien, als ik lauweren hoop te verwerven ! Mogen u aan die bloemen de doornen bespaard blijven, die een trouw hart zoo menige wond slaan; moge uw toekomst zoo gelukkig zijn, dat ge het verledene nimmer zult betreuren!"

Een oogenblik fronste Sylvia de wenkbrauwen, daarna glimlachte zij, zag hem bijna schalks aan en legde haar hand vertrouwelijk op zijn arm.

„Zijt ge nu nog altijd boos?"

„Hoe zou ik zoo vermetel durven zijn, Uwe Hoogheid?" Nu klonk Günthers stem ongeduldig.

„Ge durft het niet, en toch doet gij het," fluisterde zij; „gij mannen wordt tyrannen, zoodra gij bewust zijt van uw

Sluiten