Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verdragen dat mijn vorst mij ooit van een laagheid zou kunnen verdenken."

Een donkere wolk vloog over Franz Eginhard's gelaat; toch bedwong de blik uit die matte, treurige oogen zijn opkomende drift.

„Wij allen zijn menschen, Lehrbach, en blootgesteld aan vele verzoekingen. Je zoon heeft een groote toelagê noodig en verkwist, zooals mij gezegd heeft, ongelooflijk veel geld. Het is te begrijpen, dat het moeilijk moet vallen zijn lieveling iets te weigeren en men, om dit te voorkomen, meer uitgeeft dan men mag of kan!"

Hier hield de hertog op en wierp een vragenden blik op Lehrbach. Deze greep met een vaalbleek gelaat, als duizelde het hem een oogenblik. de leuning van den stoel, doch fier wierp hij het hoofd in den nek en antwoordde:

„Ik ken de verteringen van mijn zoon, Uwe Hoogheid, en heb ze meest zelf betaald. Schulden heeft Günther niet, en bij den balans, dien ik opmaakte, vond ik geen déficit; de boeken betreffende mijn private uitgaven staan u ter inzage ten dienste."

De stem van den minister klonk koud en scherp.

„Ge ziet dus de uitspraak en de beslissing der commissie omtrent de onderteekening gerust te gemoet? Ge erkent die dus als afdoende?"

„Ik heb zulk een hoogen dunk omtrent den scherpen blik der commissie, dat ik met ongeduld de uitspraak wacht, die mij aan dezen pijnlijken toestand zal ontrukken en mij rechtvaardigen zal in het oog der wereld. Zij moet mij mijn eer teruggeven!"

„En als zij dit niet doet!"

Met vlammenden blik hief Lehrbach het hoofd omhoog.

„Dan, Uwe Hoogheid, betreur ik elk uur dat ik sleet, in den dienst van een land, waar waarheid en rechtvaardigheid met voeten getreden worden!"

Al het bloed week uit de wangen van den hertog; als wilde hij met zijn blik den ouden man vernietigen, richtte

Sluiten