Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij zijn donker grijzen oogen verachtend op den spreker en stiet den stoel van zich af, waarop Lehrbach geleund stond.

„Comediant!" klonk het beleedigend tusschen zijn tanden. Haastig greep hij een toegevouwen papier van zijn bureau en wierp het Lehrbach toe. „Lees het oordeel der vier autoriteiten en durf mij dan nog eens in de oogen zien !" barstte hij uit.

Werktuigelijk boog de graaf zich; het papier trilde in zijn hand. Verpletterd staarde hij op het geschrevene; een gorgelend geluid drong van zijn lippen, zijn bleek gelaat vertrok zich, als leed hij ondragelijke pijn.

„Niet valsch, — erkennen de echtheid der onderteekening" .. Zijn lippen bewogen zich, krampachtig omsloten zijn vingers het papier.

„Loochent ge nu nog?"

„Wat vier autoriteiten zeggen, moet wel waar zijn... Het is dus mijn handteekening ... Ik geloof het nu zelf... Maar hoe zij op dit papier komt, weet God alleen!...'"

„Of uw geldzak, graaf!" sprak Franz Eginhard hoonend. „Slechts om een schandaal te vermijden en mijn ministerie niet te brandmerken, zal ik . .

Een doffe kreet deed hem plotseling zwijgen; met beide handen voor zich uit tastend, sloeg de minister met een zwaren slag neder aan de voeten van den jongen vorst.

Franz Eginhard rukte de deur open.

„Zijne Excellentie graaf Lehrbach is in onmacht gevallen,'' riep hij met schorre stem; zorgt dat de zieke met alle mogelijke voorzichtigheid naar zijn woning vervoerd wordt!"

Nog denzelfden voormiddag gaf de hertog bevel, dat alle verdere verhooren en onderzoekingen gestaakt zouden worden.

Als een loopend vuur ging het door de residentie; slechts ééne oplossing was nu maar mogelijk, en deze ontnam den naam Lehrbach zijn goeden klank.

Sluiten