Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tijd lijdt. Ik heb dus niet het vooruitzicht u spoedig weer te zien ?"

„Waarschijnlijk niet!"

„Hoe zwaar valt het geduld te moeten oefenen, wanneer men zich zoo dicht bij zijn doel waant!'' fluisterde hij somber. „Vergeet niet, freule, dat ik met ongeduld het bericht wacht, dat mij veroorlooven zal een bezoek te brengen in het huis van den minister!"

„Ik zal u schrijven!" Josephine zag hem dankbaar aan; zij geloofde niet anders, dan dat hij haar spreken wilde over de laatste gebeurtenissen. Sedert dien dag vond zij op Villa Carolina vaak de schoonste bloemen, vergezeld van een korten groet van d'Ouchy. Zij beschouwde dit als een kiesch bewijs van deelneming.

Ange had er in de laatste weken bleek en ernstig uitgezien; langzamerhand waren echter de rust en kalmte teruggekeerd, dikwijls kon zij na lang peinzen met een zucht van verlichting opstaan en uren lang voor het venster op de komst van Reimar wachten.

Toen deze haar mededeelde, dat hij te gelijk met Günther zijn ontslag had ingediend, was het hem, als had haar hand licht gebeefd en als had ze gemompeld: „Hoe eenzaam zal het zijn, als allen van hier gaan!" Daarop herinnerde hij haar, dat zij voor de zomermaanden op Grosz-Stauffen en Lehrbach genoodigd was. Dat zou een heerlijke tijd zijn, het verblijf op het land zou haar evenzeer behagen als hem; hij was nieuwsgierig zijn nichtje eens zonder de glacéhandschoenen en den stijven dwang der residentie te leeren kennen!

„Komt gij dan ook op Lehrbach ?" vroeg Ange, met een lichten blos op haar wangen.

„Ik heb Josephine beloofd in Juli veertien dagen of drie weken te komen om het verbouwen, waarmee de oude graaf Lehrbach reeds een aanvang gemaakt had, wat na te gaan."

„En zijt ge van plan in het vervolg op uw eigen kasteel te gaan wonen?"

Sluiten