Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schreeft. Waar schuilen ze toch? Als ik ze vind, verklaar ik ze den oorlog en trek ze alle uit."

Günther lachte. „Om mij te berooven van mijn moeilijk verdiende ordeteekenen ? Neen, Reimar, mijn grijze haren verdedig ik evenals de wolvin haar jongen! Niet iedereen kan daarop bogen. Zie je, met die grijze haren is de oude Günther begraven en is er een grenslijn getrokken, die het groote keerpunt in zijn leven aanduidt! Zie maar," en Günther trok den hoed van de donkere lokken, „en overtuig je, welk een eerbiedwaardig man tot je terugkeert!"

Lachend boog hij het hoofd, en Hattenheim constateerde met plechtigen ernst, dat er zich werkelijk eenige „zilveren haren" bevonden tusschen de zwarte krullen.

„Ja, ja, beste jongen," sprak hij, „het wordt hoog tijd aan je toekomst te gaan denken; ik zal eerstdaags een huwelijksadvertentie voor je dienen te plaatsen." Günther lachte.

„Heb je zoo weinig hoop en vertrouwen op de onweerstaanbaarheid van je vriend, dat je tot zulk een wanhopig middel je toevlucht wilt nemen?"

Het was nog steeds het zonnige gelaat van het gelukskind, dat zich weder ophief naar de ruïne, welker grijze muren reeds zichtbaar worden tusschen de groene toppen der boomen.

„O neen," antwoordde Reimar met een zucht; „ik ben veeleer bang voor die onweerstaanbaarheid."

„Dus toch nog! Nu, maak je maar niet ongerust! Wie moet ik nu weer uit den weg blijven ?" Niettegenstaande de schertsende woorden vloog er een schaduw over zijn voorhoofd.

„Door een zonderling toeval is voor een paar dagen de tegenwoordige eigenares van Lehrbach hier aangekomen," ging Reimar zeer ernstig voort, „om tenminste eenmaal het landgoed in oogenschouw te nemen, vóór ze het jou weer overdoet. Eigenlijk was haar plan de zaak met mij af te doen maar nu ze van jou komst hoorde, wenschte zij je

Sluiten