Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

teere vingers leed te doen; ik schaamde mij altijd, wanneer ik mijn groote, lompe vuist naast de jouwe zag, en nu is het mij, als pasten geen twee handen ter wereld zoo goed bij elkaar als de onze!"

Verlegen zag het jonge meisje hem aan, een donkere blos bedekte beider gelaat.

„Wat heb je toch altijd dwaze gedachten!" stamelde ze

„Mishagen zij je?" Reimars stem beefde tusschen vrees en hoop. Ach, had hij slechts den moed die kleine hand te vatten!

„Ange, lieve Ange?" O wee, daar gleed het mes uit de bevende hand en trof een der vingers; een kleine roode streep teekende zich op de blanke huid! Haastig greep Reimar Anges arm; alle angst was op eenmaal verdwenen, hij trok haar naar zich toe en kuste den vinger gezond.

„Reimar!" ontsnapte den lippen van het jonge meisje. Toen eerst kreeg hij bewustzijn van zijn koenheid en uit verlegenheid greep hij ook de andere hand en kuste die eveneens.

„Duizend bommen!" sprak eensklaps een stem vlak naast hen, een schaduw viel in het prieel en met een zachten kreet sprong Ange op en maakte haar handen los.

Daar stond oom Bernd, met de dampende pijp in den mond, beide handen in de zijde, en zag haar meesmuilend aan.

„Dus paartje nummer twee, kinderen ? Nu, jelui doet maar wat je niet laten kunt, en daar heb je gelijk aan! Ik heb het al lang zien aankomen en wist wel, dat onze lieve Heer je beiden voor elkaar bestemd had! Hattenheim, kom in mijn armen, en jij, klein gravinnetje, jij ook . En oom Bernd omhelsde beiden en vereenigde de twee van schrik sprakelooze jongelieden aan zijn borst. „God moge je liefde zegenen, kinderen! En nu naar tante Renate! Wat zal ze in haar schik zijn! — En dat ik de eerste moest wezen, die jelui snapte, ha ha!" en daarbij klopte hij Reimar op den schouder en strompelde, zoo snel zijn oude beenen het heni toelieten, terug naar het kasteel. Ange was zwijgend blijven staan en bedekte met beide handen haar gloeiend ge-

Ganzen-Uze 23

Sluiten