Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Later trol' ik Lvgia in den tuin aan met een afgebroken tak in de hand, dien zij telkens in den vijver doopte, om -laarmede de omringende bloemen te besprenkelen. En bekijk nu mijne knieën eens. Ik bezweer u bij het schild van Herkules. dat zij niet gesidderd hebben, toen de Parthen in groote benden op ons aanstormden. Maar toen, toen knikten mijne knieën en, schuchter als een knaap, stond ik voor haar, langen tijd niet in staat een woord te uiten."

Petronius beschouwde hem met eenige afgunst.

„Gelukkige!" sprak hij. „Waren wereld en leven nog zoo erbarmelijk, één ding zal eeuwig schoon blijven, dat is de jeugd." Na een poosje vroeg hij: „Hebt ge haar dan in 't geheel niet aangesproken?"

„Zoo gauw ik me wat hersteld had, vertelde ik haar van mijn terugkee.' uit Azië, van mijn ongeluk en de pijn, die ik had geleder, en ik bekende haar, dat ik liever lijden wilde in dit huis, dan gezond zijn op eene andere plaats. Dat maakte haar ook verlegen, zij liet het hoofdje zinken en terwijl zij mij aanhoorde, teekende zij met den tak figuren in het zand. Eindelijk hief zij hare oogen op om ze daarna weer op de teekening te vestigen; weer keek zij mij aan. alsof zij mij eene vraag wilde doen, en vlood toen plotseling heen. Raad eens wai zij teekende?"

,lk kan zelfs niet vermoeden wat 't was.

„Een visch."

„Wat zegt ge?"

„Ja, een visch Wat kan dat anders beteekenen dan dat zij visschenbloed in de aderen heeft. Wat denkt gij er van?"

Het lawaai op straat belette hun het gesprek verder voort te zetter».

Spoedig bereikten zij het Forum Romanum1) waar, aangelokt door het mooie weer, groote scharen menschen zich verzameld hadden om tusschen de zuilen op en neer te wandelen, nieuwtjes te hooren en te bespreken en te kijken naar bekende personen, die in draagstoelen voorbij gedragen werden. De eent- helft van het Forum lag al in schaduw verzonken, de hooger gelegen tempelzuilen daarentegen glansden nog in het goud der avondzon. De binnenin staande zuilen wierpen lange schaduwen over het marmeren plaveisel. Het Forum was zoodanig met zuilen volgebouwd, dat het oog er zich als in een bosch verloor. In het midden en aan

l) Marktplein in Rome.

Sluiten