Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Vervloekt noodlot, dat mij tot tijdgenoot van zulk een dichter maakte. Ik zou anders een naam en eene plaats op den Parnassus verworven hebben, maar nu moet ik vergaan als sneeuw voor de zon."

Petronius, die een verwonderlijk goed geheugen had, her haalde nu eenige verzen der hymne en prees de schoonc gedachten er in vervat. Lucanus vergat geleidelijk zijn nijd bij zulke echte poëzie en stemde verrukt met Petronius' woorden in. Op Nero's gezicht spiegelden zich geluk en grenzenlooze ijdelheid af, die niet slechts aan waanwijsheid grensden, maar er zelfs in overgingen. Hij citeerde de verzen, die hij voor de mooiste hield, en troostte ten slotte Lucanus, terwijl hij hem aanmoedigde, den moed niet te verliezen. Daarop verhief hij zich van zijn zetel, om Poppea te begeleiden, die werkelijk niet wel was en zich wenschte terug te trekken. Hij verzocht den gasten te blijven zitten en beloofde spoedig terug te keeren.

Inderdaad trad hij niet lang daarna weer binnen, om zich weer te laten bewierooken en toe te kijken naar verdere voorstellingen, die hijzelf, Petronius of Tigellinus voor het feest klaargemaakt hadden.

Weer werden verzen voorgelezen of dialogen uitgesproken, waarin de grootste ongerijmdheden in de plaats van vernuft traden.

Daarna stelde Paris, de beroemde voordrager, de avonturen van Io,x) de dochter van Inackus, voor. De gasten, vooral Lygia, die nog nooit zoo iets had bijgewoond, geloofden wonderen en toovenarij te zien. Paris kon met enkele bewegingen van zijn3 handei. en van zijn lichaam dingen uitdrukken, die in een dans onmogelijk schenen. Zijne handen tooverden eene wolk in de lucht, licht en levendig, die de half bewustelooze gestalte eener van geluk sidderende jonkvrouw omhulde. 'tWas eene schilderij, geen dans, eene schilderij vol inhoud, die de geheimenissen der liefde onthulde, en toen nu Chory bauten binnen stormden en onder de begeleiding van citers, luiten, trommels en cimbalen met Syrische meisjes een bacchantischen dans opvoerden —, een dans vol wild geschrei en nog wildere uitgelatenheid —, toen scheen 't Lygia alsof gloeiend vuur haar doorstroomde en een bliksemstraal op dit huis, of de zoldering op de hoofden der dronkaards moest neervallen.

>) Beminde van Jupiter

Sluiten