Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wat scheelt u? Zijt ge reeds bekeerd?"

Vinicius steunde zijn hoofd in de handen en riep vol vertwijfeling uit: „Nog niet! Nog niet!"

HOOFDSTUK XXIX.

Petronius ging schouderophalend en ontevreden naar huis. 'tWas duidelijk, dat hij en Vinicius elkaar niet meer begrepen en hunne harten zich van elkaar hadden vervreemd. Eens had Petronius onbegrensden invloed op den jongen krijgsman gehad. In alles was hij hem tot een voorbeeld geweest, meestal waren een paar ironische opmerkingen voldoende orn Vinicius tot rede te brengen. Maar dat was nu gedaan. Zoo groot was zelfs de verandering, dat Petronius zijne vroegere methode zelfs niet meer beproefde; hij voelde, dat geestigheid noch ironie eenigen indruk zouden maken op de nieuwe denkbeelden, die de liefde en het geloof der Christenen in hart en hoofd van Vinicius hadden gewekt. De oude septicus moest erkennen, dat hij den sleutel tot deze ziel verloren had.

Toch kon hij *t niet aanzien, dat Vinicius zich zoo kwelde, en na lang nadenken kwam hij tot het besluit, dat 't het beste was hem over te halen op reis te gaan. Ook nog om eene andere reden was 't goed, dat \ inicius Reme den rug zou toekeeren Hij, Petronius, had namelijk sedert eenigen tijd opgemerkt, hoe Poppea den jongen, schoonen krijgsman met verliefde blikken vervolgde, zonder dat Vinicius zich daarvan bewust was.

„Is 't geen voorbijgaande gril, maar den ernstigen wensch der Keizerin hem te bezitten," dacht Petronius verder, „en wijst Vinicius haar af, dan ijlt hij zijn verderf te gemoet en ik als zijn bloedverwant, zeker met hem, want de Keizerin zal dan haar haal aan de geheele familie trachten te koelen en de macht van haar invloed in Tigellinus' weegschaal werpen. Van alle kanten bekeken is 't een leelijk geval!"

Petronius was een moedig man, die zelfs den dood niet vreesde, maar daar hij aan een leven na den dood niet geloofde, was deze hem van zelf minder welkom. Daarom moest Vinicius op reis gaan en kon hij Lygia bewegen hem te ver-

Sluiten