Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vinicius schopte hem met zijn voet weg en gaf bevel hem te verwijderen. Twee krachtige slaven volgden den hofmeester, grepen Chilon bij de haren, bonden hem met zijn eigen lompen vast en sleepten hem naar de gevangenis.

„In Christus' naam!" riep de Griek; 't was alles wat hij kon uitbrengen.

Vinicius was alleen, 't Juist gegeven bevel gaf hem kracht en nieuw leven; hij trachtte zijne verstrooide gedachten weer te verzamelen en na te denken. Hij gevoelde zich verlicht cn de overwinning, die hij op zichzelf behaald had, vervulde hem met vreugde, 't Scheen hem, of hij Lygia veel nader was gekomen en een heerlijk loon hem nu zou wachten. In 't eerste oogenblik was hij er zich in 't geheel niet van bewust, dat hij Chilon onrecht «andeed en hem liet geeselen voor iets, waarvoor hij hem vroeger beloond had. Hij was nog te veel Romein, om ontroerd te worden door de smart van anderen en zijn medelijden te schenken aan een nietswaardigen Griek. Zelfs indien hij aan Chilon's lijden gedacht had, zou hij gemeend hebben, heel rechtvaardig te handelen door zoo'n schurk te straffen. Onwillekeurig verwijlden zijn gedachten bij Lygia en als kon zij hem hooren, kwam er over zijne lippen: „Ik wil geen goed met kwaad vergelden. Als ge hoort, wat ik gedaan heb met hem, die mij wilde overreden de hand tegen u op te heffen, dan zult ge mij dankbaar zijn." Plotseling echter sloop de twijfel zijn hart binnen. „Zou Lygia de behandeling, Chilon aangedaan, goedkeuren? Haar godsdienst toch gebiedt vergeving; de Christenen schonken deu schurk vergeving, ofschoon zij meer reden tot wraak hadden dan ik." Toen weerklonk de kreet in zijn binnenste: „Id Christus naam." Hij herinnerde zich, dat Chilon zich met dien uitroep uit Ursus' handen had bevrijd en besloot hem de rest der straf te schenken. Juist wilde hij den hofmeester roepen, toen deze in de deur verscheen.

„Heer, de oude man is bewusteloos en misschien reeds dood. Moet ik met geeselen voortgaan?"

„Laat hem hier brengen."

De hcfmeeste: verdween achter den voorhang. Het duurde lang vóór Chilon weer bij kennis kwam. Vinicius werd ongeduldig, totdat ten laatste de slaven hem binnen brachten, waarna hij hun door een teeken beduidde, dat zij konden heengaan.

Chilon was doodelijk bleek, het bloed sijpelde langs zijne beenen en kleurde het plaveisel van het atrium. Toch was

Sluiten