Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een hem bekenden centurio, die aan 't hoofd van een veertigtal soldaten den voorhof van den tempel verdedigde. Hij gaf last hem te volgen. De centurio herkende in hem een tribuun en gehoorzaamde onmiddellijk. Vinicius nam zelf 't bevel over de afdeeling op zich. Hij vergat Paulus' leer betreffende naastenliefde en barmhartigheid en baande zich een weg, met een haast, die menigeen, die niet vlug genoeg uitweek, slecht bekwam. Vloeken en een hagel van steenen volgden hem en zijne lieden. Hij sloeg er geen acht op, maar trachtte zoo spoedig mogelijk uit het gedrang te komen. Dit was echter uiterst moeilijk. Lieden, die gekampeerd waren, wilden niet uitwijken en vervloekten den Keizer en de pre torianen. Soms zelfs nam de menigte eene dreigende houding aan. Woorden als hansworst, tooneelspeler, moedermoordeiiaar werden overal gehoord. Eenigen riepen, dat men Nero in den Tiber moest werpen, anderen, dat Rome's geduld ten einde was. 'tWas gemakkelijk te zien, dat slechts een aanvoerder ontbrak, om deze bedreigingen in daden om te zetten. Maar nu keerde de woede der menigte zich tegen de pretorianen, wier taak, Vinicius een weg te banen, bovendien nog verzwaard werd door de opeenstapeling van kisten met proviand, kostbare meubelen, vaatwerk, bedden, karren en wagens, die den weg versperden.

Eindelijk kwamen zij aan eene brug en konden zoo de overzijde der rivier bereiken. De lucht was daar niet zoo heet en minder met rook vermengd.

Van vluchtelingen, die hem in groote schare te gemoet stroomden, vernam Vinicius, dat nog slechts enkele straten der volksbuurt brandden, maar dat niets het vuur zou kunnen stuiten, omdat zekere lieden het met opzet verder verspreidden en het blusschen verhinderden, terwijl zij riepen op hoog bevel zoo te handelen. De jonge krijgsman was nu overtuigd, dat Nero de stad in brand had laten steken en de kreten om wraak kwamen hem rechtvaardig en verdiend voor. De maat was vol ; Nero's dolheid was ten toppunt gestegen. Het leven van het volk bracht hij in gevaar. Vinicius was overtuigd, dat Nero's laatste uur geslagen had. Werd er een man gevonden, bereid zich aan de spits van eene radelooze menigte te stellen, dan zou Nero's lot binnen weinige uren beslist zijn.

De onzinnigste gedachten vlogen hem door het hoofd. Als hij die man eens wilde zijn? Zijne familie, die van ouder tot ouder der' tite! van consul gevoerd had, was in geheel Rome

Sluiten