Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te steken, om zichzelf een ongezien schouwspel te verschaffen en een passend lied daarbij te dichten. . ,

Toen Nero dat geschreeuw hoorde wendde hij zich tot de hovelingen met den berustenden glimlach van een man, die onder eene onrechtvaardige veroordeeling gebukt gaat. „Ziet!" zei hij, „hoe de Quiriten de poëzie en mij waar-

deereri." ^ , ,

„Die schurken," antwoordde Vatimus. „Beveel den preto-

rianen, heer, hen uit te roeien."

„Kan ik op de trouw der soldaten rekenen? vroeg de

Keizer.

, Ja. godheid!" antwoordde de prefect. Maar Petronius zei schouderophalend: „Ja, op hunne trouw wel, maar niet op hun aantal. Blijf vooreerst waar ge zijt. Hier zijt ge voorloopig 't veiligst, eerst moet het volk gerustgesteld worden.

Ook Seneca en de consul Licinius waren 't hiermede eens. De opgewondenheid nam intusschen toe. Het volk wapende zich met alles wat het kon vinden. De aanvoerders der pretorianen kwamen berichten, dat zij niet dan met moeite de

orde konden handhaven.

„O, goden!"' zei Nero, „welk een nacht! Aan den eenen kant 'het vuur, aan de andere zijde eene woedende menschenzee." Hij begon naar woorden te zoeken om het gevaar van dit oogenblik zoo schitterend mogelijk te beschrijven, maar toen hij slechts angstige en verbleekte gezichten om zich zag begon hij ook bang te worden. „Geef mij een donkeren mante en eene hoofdbedekking," sprak hij. „Moet 't werkelijk tot

een slag komen?"

„Heer," zei Tigellinus met onzekere stem, „ik deed wat ik kon, maar het gevaar is dreigend. Spreek tot het volk,

heer, en doe het beloften."

Zou de Keizer zich verlagen tot het gepeupel te spreken^ Een ander mag het in mijn naam doen. Wie wil 't ondernemen ! Ik!" antwoordde Petronius rustig.

,'Ga, mijn vriend. Gij staat mij bij in eiken nood. Ga en laat 't niet aan beloften ontbreken."

Petronius wendde zich met een spottenden glimlach tot

.het gevolg: . .

„Verzamelde senatoren, ook Piso, Nerva en Senecio, volgt mij !" Bedaard verliet hij zijne plaats. De anderen gehoorzaamden, wel aarzelend, maar toch gerustgesteld doorizijne k<tlmte. Hij 'liet zich een wit paard geven, besteeg het en reed aan het hoofd van zijn gevolg door de dichte rijen pretonanen,

Sluiten