Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die voor de donkere, onheilspellende menigte opgesteld waren Hij was ongewapend en had alleen volgens zijne gewoonte een klein ivoren stokje bij zich. Bij het licht van het vuui zag hij het volk van allerlei wapens voorzien, voor zich staan ; hunne oogen vlamden en schuim bedekte hunne monden. Overal hoorde men kreten van woede en haat. Rustig reed hij door, koud, onverschillig en minachtend. Alleen weerde hij met zijn stokje de handen af, die zich naar hem ophieven.

Zijne onverschilligheid en kalmte verbaasden het woedende gepeupel. Eindelijk herkende men hem en nu begon men te roepen:

„Petronius! Arbiter elegantiarum 1 Petronius! Petronius!" Bij 't hooren van dezen naam kregen de woedende trekken een kalmer uitdrukking en de houding van het volk werd minder dreigend. Petronius, de verfijnde patriciër, was de lieveling van het volk, hoewel hij nooit naar de volksgunst had gestreefd. Men was nieuwsgierig naar hetgeen de afgezant van den Keizer te zeggen zou hebben, want allen was het duidelijk, dat hij alleen op bevel van Nero tot hen kwam.

Petronius ontdeed zich van zijne wit met scharlakenrood omzoomde toga en wuifde die boven zijn hoofd, ten teeken, dat hij wilde spreken.

„Stilte! Stilte!" riep men van alle kanten. Toen het rumoer bedaard was, richtte hij zich in den zadel op en sprak met duidelijke, vaste stem:

„Burgers, hoon allen naar mij en gedraagt u als menschen. niet als wilde dieren in de arena I"

„Dat zullen we, dat willen we!" hoorde men van alle zijden roepen.

„Luistert dan 1 De stad zal weer worden opgebouwd. Morgen begint er een zoo rijkelijke uitdeeling van graan, wijn en olijven, dat ge allen uw genoegen kunt eten. De Keizer zal spelen voor u laten aanrichten, zooals de wereld ze tot nu toe niet zag, die afgewisseld zullen worden door gastma len en uitdeeling van geschenken. Gij zult dus na den brand rijker zijn dan er vóór."

Een gemompel volgde op deze woorden, dat weldra over ging in de blijde kreten: „Panem et circenses!"x)

Petronius hulde zich in zijn toga en luisterde bedaard toe; hij geleek in zijn witte kleeding een marmeren standbeeld. Het geschreeuw werd steeds heviger. Blijkbaar had de afge

l) Brood er> spelen.

Sluiten