Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

n

zóó goed in elkaar, dat zij niet mislukken kan. Maar kunt gij u in alle opzichten op Niger verlaten?"

„Niger is een Christen," antwoordde Vinicius ernstig.

Petronius keek hem verbaasd aan, trok de schouders op en vervolgde: „Bij Pollux! \\at verbreidt die leer zith en hoe beheerscht zij de harten der menschen. Men zou denken, dat in deze 'dagen alles tot de Romeinsche, Grieksche of Egyptische goden zou terugkeeren. Bij Pollux, als ik gelooven kon, dat onze goden nog wat konden uitrichten, zou ik ieder hunner zes witte ossen offeren en aan Jupiter zelfs twaalf. Beloof uw Christus zooveel ge maar kunt.

„Ik heb Hem mijne ziel gegeven," sprak Vinicius op plechtiger. toon.

Hierop scheidden zij en Vinicius begaf zich naar de hut van den steenhouwer, waar hij door Petrus gedoopt was. 'tWas hem alsof Christus hem daar eerder zou yerhooren dan op eenige andere plaats. Hij bad er met zooveel innigheid, dat hij vergat waar hij was en eerst tegen den middag bracht het trompetgeschal uit Nero's circus hem weer tot zichzelf. Hij verhel de hut en keek om zich heen alsof hij uit een diepen slaap ontwaakte. Bij zijn thuiskomst wachtte Petronius hem

in het atrium op.

„Ik heb het Palatium bezocht," zei hij. „Ik vertoonde mij met opzet daar en nam zelfs deel aan t dobbelspel. Anicius geeft van avond een feest in zijn huis en ik beloofde te komen, doch pas na middernacht, daar ik eerst slapen moest. Ik zal er ook werkelijk heengaan en 't zou goed zijn, als gij mij zoudt

willen vergezellen." tt

„Zijn er geen berichten van Niger of Nazarius gekomen?

vroeg Vinicius.

„Neen, wij zullen hen eerst tegen middernacht terugzien. Hebt ge gemerkt dat er een storm in aantocht is ?

Ja."

„Voor morgen is er eene voorstelling van gekruiste Christenen aangekondigd, maar misschien gaat zij wegens den storm niet door."

Petronius trad naderbij en vervolgde, de hand op den schouder van zijn neef leggend: Maar Lygia zult ge niet aan het kruis zien. Bij Castor! Haar bevrijd te zien is mij meer waard dan alle schatten van Rome.

De avond brak aan en vroeger dan gewoonlijk was de stad in duisternis gehuld; de lucht was met zware wolken bedekt en weldra viel de regen in stroomen neer.

Sluiten