Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is het de dag der genade. Sterf in vrede, dienaar van God!"

De knechten traden nu op Crispus toe om hun werk aan hem te voltooien. Nog eenmaal zag hij om zich heen en riep uit: „Broeders, bidt voor mij!" Zijn gelaat verloor de vroegen; hardheid en eene uitdrukking van stillen vrede kwam er voor in de plaats. Hij strekte zijne armen langs de balken uit, om den knechten het werk gemakkelijker te maken, richtte den blik hemelwaarts en bad. Hij scheen geheel ongevoelig te zijn, want geen spier van zijn gelaat vertrok, toen de spijkers zijne handen en voeten doorboorden, en geen spoor van pijn was in zijne trekken te lezen. Onder het oprichten van het kruis en het vasttrappen van den grond er omheen, bleef hij bidden. Kerst toen in het amphitheater het rumoer van de terugkeerende menigte weerklonk, fronste hij de wenkbrauwen, als ware hij vertoornd, dat een heidensch volk den vrede van een zaligen dood verstoorde.

Alle kruisen waren intusschen opgericht. De arena geleek een woud, waarin de boomen met menschen beladen waren. Het genoegen van de toeschouwers zou bestaan in 't langzaam zien doodmartelen van de Christenen. Het kruis, waaraan Crispus, hun priester, hing, had men recht voor Nero's podium opgericht. Het was grooter dan dat der anderen en aan den voet met kamperfoelie omwonden. Geen der martelaren had nog den geest gegeven, maar de meesten waren toch reeds bewusteloos. Men hoorde geen enkel gesteun. Eenigen lieten het hoofd op de borst hangen, anderen keken hemelwaarts en baden. Doodelijke stilte heerschte er onder de toeschouwers; men wist niet wat van deze voorstelling te denken. Zelfs de Keizer scheen zich te vervelen en keek slaperig om zich heen.

Crispus, die met gesloten oogen als stervend aan het kruis hing, hief eensklaps het hoofd op en keek den Keizer doordringend aan. Op zijn gelaat lag zulk een vreeselijke uitdrukking, dat de hovelingen met den vinger naar hem wezen en Nero den groenen smaragd voor de oogen hield om hem met meer aandacht te bekijken. Aller blikken waren op Crispus gericht, die zijn rechterarm trachtte te bewegen, als wilde hij dien van den balk losrukken; zijne borst zette zich daar bij uit, zoodat zijne ribben duidelijk zichtbaar werden, en met donderende stem schreeuwde hij Nero toe: „Moedermoordenaar, wee u!"

Bij deze grievende b'eleediging, den behoerscher der aarde in tegenwoordigheid van duizenden naar 't hoofd geslingerd.

Sluiten