Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te; maar toen hij noch een kruis noch een gat daarvoor in het zand zag, geloofde hij zich voor deze gunst onwaardig en verwachtte hij aan de wilde dieren voorgeworpen te worden. Hij was ongewapend en nam zich voor zóó te sterven als 't een volgeling van het „Lam" paste: tevreden en geduldig. Nog eenmaal wenschte hij te bidden; daarom knielde hij in 'tzand neer, vouwde de handen en hief de oogen ten hemel"

Dat mishaagde de toeschouwers. Zij hadden genoeg van die Christenen gezien, die zich als schapen lieten slachten, en begrepen, dat de voorstelling niets bijzonders zou bieden als deze reus zich niet verweren zou. Hier en daar werd er gesist. Eenigen riepen om den Mastigophorus, tot wiens ambt t behoorde de veroordeelden met zweepslagen tot den strijd te dwingen. Maar het rumoer bedaarde spoedig, want niemand wist, wat den reus wachtte en of hij zich niet verdedigen zou wanneer hij den dood voor oogen zag.

Het geduld van de toeschouwers zou niet op een te zware proef worden gesteld. Plotseling weerklonken er schrille trompetstooten, waarop het traliewerk geopend werd. Een oogen blik daarna stormde, aangehitst door het geschreeuw der bewakers van de wilde dieren, een reusachtige wilde os uit Germanië de arena binnen, op zijn kop het naakte lichaam eener vrouw dragende.

„Lvgia! Lygia!" gilde Vinicius.

Zich de haren uitrukkend en inéénkrimpend van smart herhaalde hij met heesche stem:

„Ik geloof! Ik geloof! 0, Christus, een wonder!"

Hij merkte in 't geheel niet, dat Petronius hem het gelaat met zijn toga bedekte. Hij dacht, dat lijden en dood zijne oogen gesloten hadden. Hij zag en hoorde niets. Een gewaarwording maakte zich van hem meester alsof hij zich alleen bevond in een onmetelijke ruimte. Hij kon niet meer denken, slechts zijne lippen herhaalden onbewust: „Ik geloof! Ik geloof! Ik geloof!"

Diepe stilte heerschte er. Alle toeschouwers waren op gestaan. Een nog nooit gezien schouwspel bood zich aan. Toen de Lygiër, berustend en bereid te sterven, zijne koningin op de horens van het wilde dier zag, sprong hij op als door een adder gestoken en rende het razende beest tegemoet.

Algemeene kreten van bewondering onderbraken thans de stilte, maar 't was slechts voor een oogenblik. In enkele se conde.n had de Lygiër den os bereikt en bij de horens gegrepen.

Sluiten