Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ken; 't leek haar zeer natuurlijk toe, dat zij, op weg naar den hemel, door hare zwakte ergens opgehouden werd. Maar daar zij geen pijn voelde, glimlachte zij even tegen Vinicius en scheen te vragen, waar zij zich bevonden; er kwamen slechls «enige fluisterende woorden over hare lippen.

Vinicius knielde naast haar neer, legde zijne hand zacht op haar voorhoofd en zei:

„Christus redde u en gaf u aan mij terug I"

Hare lippen bewogen zich weer in een onverstaanbaar gemompel; toen sloten zich hare oogleden opnieuw, zij uitte een zucht en viel toen in een diepen slaap, waarop de arts gehoopt had en die haar, zooals hij zeide, genezing brengen zou.

Vinicius bleef geknield bij haar liggen en bad. Zijne ziel ging zoo geheel in liefde en dankbaarheid op, dat hij zichzelf vergat. Theokles kwam meer dan eens het vertrek binnen en de goudlokkige Euniche lichtte telkens den voorhang op, maar Vinicius zag of hoorde niemand. Eindelijk drongen de eerste stralen der morgenzon het vertrek binnen. Vinicius hield nog steeds in den geest de voeten van den Gekruisigde omvat; hij zag noch hoorde, wat er om hem heen voorviel, zijn hart was vol dankbaarheid, vol offervaardige liefde, zijn geluk zóó groot, dat hij, ofschoon nog in het land der levenden, met zijne ziel in den hemel vertoefde.

HOOFDSTUK LXI.

Om den Keizer niet te krenken was Petronius. na Lygia s bevrijding, met de andere hovelingen naar het Palatium gegaan. Hij wilde hooren, wat men vertelde, en vóór alle dingen vernemen of Tigellinus nieuwe plannen tot Lygia's verderf zou smeden. Zij en Ursus stonden nu wel onder de bescherming van het volk en niemand zou de hand tegen hen durven opheffen; maar Petronius kende den haat van den machtigen prefect der pretorianen tegen hem en vreesde, dat Tigellinus zich op Vinicius zou wreken, daar hij hem zelf geen kwaad kon berokkenen.

Nero was zeer vertoornd, dat de voorstelling zoo geheel anders geëindigd was, dan hij zich had voorgesteld. Hij wilde eerst Petronius niet aanzien; maar deze trad met groote koelbloedigheid op hem toe en zei met de hem eigen vrijmoedigheid:

Sluiten