Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ons en verzocht ons naast haar plaats te nemen en naar het dansen te kijken; de gamelang speelde, de fakkels brandden, de meisjes waren in het wit gekleed en met slingers van bloemen getooid. Op het hoofd droegen zij een hoog, wijd uitstaand sieraad van bloemen, zoodat zij onder het dansen het hoofd vooral recht moesten houden. Sierlijk en langzaam bewogen zij zich onder het zingen van Maleische pantoens voor het huis op en neder en kwam er een jonge man, die vier duiten wilde betalen, dan mocht hij een oogenblik met een der meisjes dansen. Het meisje bewoog zich in het midden, de jonge man draaide naar vaste regels op de maat der muziek om haar heen zonder haar ooit aan te mogen raken, t Was zoo menschelijk, dat een lach over het gelaat van het meisje vloog, toen de jonge man een fout beging: een pas, die niet deugde, verklaarde Soreh, de dochter van toewan bokkie. Deze dochter was op school geweest te Tomohon, alwaar een school der zendelingen is voor de dochters van hoofden; haar broeder was, na de lagere school bezocht te hebben, vier jaar op school geweest te Tondano, en thans landsschrijver. „Hij spreekt heel goed Hollandsch", zeide Soreh, die zich niet aan het Hollandsch wagen durfde, dat zij toch wel verstond. Zij maakte een heel fijnen indruk met haar tenger, slank figuurtje, ravenzwart haar en groote, bruine, zachte oogen, — oogen, die u zoo vragend, trouw aan kunnen zien.

Bij het heengaan gaven wij toewan bokkie de hand: „Mevrouw wat groot geluk is u in het bezit van zoo'n lieve dochter gegeven wilde ik zeggen, maar in plaats van het woordje ,oentoeng', geluk, ontglipte mij het woord ,tjelaka', ongeluk. Over het gelaat van Soreh verspreidde zich een fijne glimlach, dien ik gelukkig opving; de vergissing schoot mij te binnen en onder hartelijk gelach, zelfs \an toewan bokkie en Soreh, namen wij afscheid.

Het heeft mij werkelijk gespeten Kwandang te verlaten, maar wij moesten weder vertrekken; de boot der Paketvaart

Sluiten