Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In een inlandsch vaartuig roeiden wij naar land, maar het uitstappen was geen gemakkelijke zaak wegens de hooge zware deining. Dicht bij land gekomen wachtten wij op een groote golf, die ons rank vaartuigje medenam en hoog op het strand zette; toen de golf terugliep was het zaak er zoo gauw mogelijk uit te springen en zoo hard wij konden het strand op te loopen. Wee den nieuweling die met vlug medekomt; een tweede golf brengt hem onfeilbaar een geducht stortbad.

Spelende kinderen, die wij langs het strand tegenkwamen,

vroegen om centen; dit is gelukkig nog zulk een ongewone

vraag voor een inlander, dat wij verbluft uitriepen: „Is dat

nu de invloed der Europeesche beschaving?" Ook zonder

iet* te krijgen hielpen de kinderen ons echter vriendelijk

terecht toen wij naar een hotel informeerden en verzekerden,

dat hotel Wilhelmina het beste hotel van Menado was-

derwaarts begaven wij ons en hadden alle reden om tevreden

te zijn met de kamers, zoowel als met de voeding en de bediening.

Elf kisten, bevattende den buit van de Borneo-bank en den Soeloe-Archipel, werden van hier door VVeber naar Holland verscheept; wel mogen wij dankbaar zijn, dat al onze zendingen steeds goed overkwamen. Slechts heel enkele flesschen zijn gebroken, ook maar een of twee blikken leê" geloopen, schade die men waarlijk als niet noemenswaard mag rekenen, vooral omdat de dieren bleken nog niet geleden te hebben door het uitdroogen. Hoe anders ging het bijv. Wallace en SELENKA! De eerste verloor door het in brand raken van het schip, dat zijn schatten naar Europa zou overbrengen, al het materiaal gedurende vele jaren door hem in Zuid-Amerika verzameld, en Selenka hoorde in Japan, dat zijn kostbare verzameling van embryonen van apen op de Kapoeas in Borneo gezonken was, doordat de boot, waarin de kisten geladen waren, in aanvaring kwam met een Chineesche prauw. Prof. Hubrecht vertelt in zijn

Sluiten