Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was dan ook lang zoo vriendelijk niet als die van Taroena, maar dit was waarlijk niet te wijten aan de menschen, die hun leven wijdden aan het onderwijzen en opvoeden van het volk. Een zendeling, de Heer van Houten, die tijdens het verblijf der Siboga op reis was naar een ander gedeelte van het eiland, deed met zijne vrouw alles wat in hun vermogen was tot opheffing van het volk, hierin ter zijde gestaan door den schoolmeester, die met de dochter van den president gehuwd was. In tegenstelling met andere vrouwen werd deze met Njora aangesproken, zeker eene verbastering van het Portugeesche Signora.

Wij bezochten eerst de school waar de kinderen, 120 in getal, liederen voor ons zongen en vervolgens Mevr. van houten, die ons haar geheele huis toonde, waarin zij 25 kinderen huisvesting gaf, die of anders door de ouders verwaarloosd zouden worden naar lichaam en ziel, of door deze aan Mevr. van Houten waren toevertrouwd. Het voordeel, dat deze kinderen genoten door aan tucht en orde gewend te raken en Maleisch te leeren, is niet genoeg te waardeeren; men bedenke slechts, dat de talen, die op het naburige Sangir en hier te Karakelang gesproken worden, zóó verschillend zijn, dat de bewoners elkander niet verstaan. Maar 25 kinderen om te kleeden, te voeden, men denke zich eens in, wat dat zeggen wil, wanneer men dikwijls zelve niet weet, hoe aan eten te komen, want te Beo is niet veel te koop! Dat kostte dan ook dikwijls heel wat hoofdbrekens vooral als de prauw lang uitbleef, die de goederen door de postboot tot Liroeng gebracht, van laatstgenoemde plaats naar Beo moest overbrengen. „Het duurt zoo vreeselijk lang voor dat kisten, van Holland verzonden, te Beo aankomen", zeide Mevr. van houten. „Nog bij het kroningsfeest der Koningin is de beloofde zending te laat gekomen en zonder de hulp der trouwe Njora had ik niet geweten, hoe op dien dag voor ieder nog een kleine verrassing te bereiden".

Voor elk schoolkind een verrassing te bereiden als men

Sluiten